άγριοι λαγοί

Δώδεκα γυρτοί στα μάτια άγριοι λαγοί

σ΄ όνειρα λευκά που η αφή τούς οδηγεί

αφρός

Έλα να δεις τον αφρό

πως χυμάει από το ποτήρι

στις σκάλες

Στις σκάλες όπου έβρεχε
και χιόνιζε και μ' έπνιγε
μια παράλληλη ως τώρα εποχή

εκρήγνυται η αγάπη;

Έκρηξη θυμού ή αγάπης. Όπως και να ΄χει, οι άνθρωποι σφάλματα είμαστε. Από ένα λάθος πιάσαμε γη κι από ένα λάθος πάλι ουρανό.

οι μέρες

Οι μέρες που περνάνε δεν αντέχουν σωτηρία
και τρέχουν οι αριθμοί να πνίξουν τα προσκέϕαλα τους

γραβάτα

κάθε λαιμός και κόμπος
στο σώμα μου ο δείκτης του φαλλού

δεκατέσσερα

Γίναμε μαργαρίτες, αντί να τις πιούμε.

μεσοτοιχία

να βγάλω το καρφί απ' την τρύπα
να δω τη διπλανή ζωή μου

θέατρο_πρόβες

με τους Μέλα Γεροφώτη, Πάνο Ζώη και Νόνικα Μαλκουτζή
Μουσική: Χάρης Γκατζόφλιας  -  Στίχοι: Λάζαρος Αντωνιάδης
Άλμπουμ: Στων Άγιων τα νερά

Θέατρο_πρόβες των Χ. Γκατζόφλια - Λ. Αντωνιάδη με τους Μ. Γεροφώτη, Π. Ζώη, Ν. Μαλκουτζή
Θέατρο _ πρόβες _ Μέλα Γεροφώτη, Panos Zois & Nonika MalkoutziΜουσική: Harris Gkatzoflias _ Στίχοι: Lazaros AntoniadisΆλμπουμ: Στων Άγιων τα νεράΕιδικά γραμμένο για την παράσταση ΣΑΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!
Δημοσιεύτηκε από Lazaros Antoniadis στις Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

η αυλή

Στην αυλή είχα αφήσει μια στρατιά

μ’ όπλα οπλισμένη

για να μου ανθίζει Αύγουστο η Μυρτιά

η λαμπαδιασμένη

σειρά δεν έχει

Σειρά δεν έχει ο Θάνατος

για όσο μένει το αθάνατο

και πέμπτη Κυριακή

σε ένα μήνα που το έλα του

δεν πήγε για να φτάσει ως εκεί.

βαφτίστηκε Ειρήνη

Ο πόλεμος δεν σταμάτησε ποτέ, μωρό μου. Η Ειρήνη δε βαφτίστηκε σε κολυμπήθρα. Αεροβάφτισμα μετά τη γέννα. Κινδύνευαν, λένε, να χαθεί.  

τα πιστόλια

τ' αγόρια που δεν έχουνε φωνή
τρέμουν τα δάχτυλα τους· ο φόβος τρέμει
               ποιος φόβος να νικήσει το ληστή;

όποιος ανοίγει την καρδιά,

εκείνος πρώτος φεύγει

                μ' άδεια πιστόλια σε καιρό.

ο φελλός

μια που έσκασε ο φελλός 
και μια που γεύτηκα τη θάλασσα του·

μιμήθηκα την άγκυρα

                                                                     και κολύμπησα στα λόγια του Ελύτη

χώμα η καρδιά

τα δέντρα λιγοστά
μες στου Φθινόπωρου τα φύλλα
μια βελανιδιά
μυρίζει πέτρα η καρδιά
δεν είναι καν ιδανικά
ούτε μεγαλοπιάστηκα για μια παρτίδα

από τη συλλογή στίχων «ο εργένης κι ο καλόγερος»,
σεπτέμβρης `15

ισορροπία

Προσπαθούσα να εξηγήσω πως χάνοντας κάθε τόσο το χιούμορ μου, το συμπλήρωνα λίγο από το συναίσθημα μου. Έφτιαχνα την ισορροπία μου χωρίς να ξέρω αν γέρνω κάπου περισσότερο ή λιγότερο. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να γέρνω χωρίς να αντιλαμβάνομαι το κόστος. Κάτι σαν πραγματικό ουσιαστικό. Κάτι σαν άνθρωπος ή ζώο. Τα ουσιαστικά γέρνουν ή γερνούν σε παρωδίες.

Για να προστατευτώ μου επιτέθηκα.
                             Τι δίκαιος συμβιβασμός η αυτοεπίθεση!

σ3x

Πόσους ανθρώπους χωράει η μνήμη σου;

το περίπτερο

Χωνεύω ακόμα το νερό που ήπια
και συνεχίζω να πίνω. Ούτε ανθρακικό

t?οπιο_

Από σαρκίο σκαλιστό
μες στου νου την ολέθρια καταδίκη
τόσο αχνιστά που σκορπάει ο άνεμος

δαμάσκηνα

Η εικόνα του ανθρώπου
που δε με έγδυσε,

κοινωνικός αποκλεισμός

Η μοναξιά είναι η συμπαντική εξέλιξη ενός οντολογικού προβλήματος για τη διατήρηση του κοινωνικού αποκλεισμού. Ο κοινωνικός αποκλεισμός, από την άλλη, φιγουράρει και δεν συγχωνεύεται - ούτε και συγχωρείται - σε εξελισσόμενες κοινωνίες που αντί να στοχεύουν στη μαζική και ομαδοποιημένη τροφοδότηση ενός συστήματος, φροντίζουν με έντεχνο τρόπο να περιορίζουν και να απομονώνουν τον άνθρωπο υποστηρίζοντας πως κατά αυτό τον τρόπο λειτουργεί περισσότερο ανταγωνιστικά στο βίο του και κυρίως στην εξέλιξη του. Έτσι, λοιπόν, διατηρώντας ένα σύστημα απομόνωσης και αποξένωσης, ο κοινωνικός βίος όλο και διανθίζεται μέσα από την ατομιστική και εγωιστική του στάση σ' ένα κοινωνικό σύστημα το οποίο τελικά καταργείται από την αυτοδιάθεση της ουσιαστικής συντήρησης του, αφού δεν μπορεί να αντεπεξέλθει τελικά αυτόνομα.

δεκαπέντε

Ευτυχώς, οι ερωτευμένοι ελευθερώνονται στο τέλος
κι εμείς δεν τα φυλάμε πια.

χ΄

σαν τους λαγούς στα μάτια μου

με σκέπασαν λευκά τ' αυτιά τους

κι ούτε σεντόνια ακούστηκαν

ούτε κι η μυρωδιά

από τα μικρά της αλφαβήτου
φλεβάρης `15

ψ΄

το σώμα μου το άγυμνο
σε δώδεκα στροφές γυρμένο
ημερολόγιο σκαφτό
στου τοίχου το καρφί

από τα μικρά της αλφαβήτου

φλεβάρης `15

ω΄

να δένομαι με το νερό
να σπάω στα σύννεφα το άσπρο
να γίνομαι ψιλόβροχο
να ονειρεύομαι

από τα μικρά της αλφαβήτου
φλεβάρης `15

σπόροι

Ήρθε ο καιρός να φτιάξουμε τους δικούς μας σπόρους. Κανένας δεν μπορεί να γλυτώσει περισσότερο από το σπόρο που καρπώνεται. Όπως δραστηριοποιούμε την εκκωφαντική

αντανάκλαση και λειτουργεί ειδωλολατρικά, λειτουργούμε κι εμείς σε βάθος χρόνου.

Γιατί άραγε να φτιάχνουμε καινούργιες υποδομές;

Πόσοι είναι αυτοί που στο ακατάλληλο της ώρας δεν μας τηλεφωνούν για να μας χαρακτηρίσουν αγενείς;

Γιατί ακόμα νοσταλγούμε τη γερασμένη μας ηλικία;

Πόσοι είναι αυτοί που στο ακατάλληλο κρεβάτι ξύπνησαν και σήμερα;

να με συγχωρείς

Να με συγχωρείς
για ΄κεινα τα ανορθόγραφα που σημειώνω. Δεν ήταν ούτε από αυστηρότητα, ούτε από τελειομανία, αλλά για την ορθή κατεύθυνση. Τόσο ανεπίδεκτος και τόσο περισσότερη ανασφάλεια που έγραφα μέσα μου σε κάθε μας συνάντηση.

Να με συγχωρείς
που δεν συγχώρεσα τα πιο αποσπώμενα κομμάτια
εκείνα τα συναρμολογούμενα
λες και σε ηχεία μέσα από καλώδια και ηλεκτρικές κινήσεις που οι υδρατμοί λιώνουν και το καυσαέριο σε αποπνικτική υγρασία. Βρεγμένα τα πόδια και τα γόνατα που δε λυγίζουν. Μια μπότα, ένας ντι-τζέι κι ένα σι-ντί. Παπούτσια δίχως τα τακούνια. Ατάραχα και ασυνήθιστα ήσυχα.

Να με συγχωρείς
για ΄κεινα τα ορθογραφημένα τραγούδια που όταν τα σημείωνα εσύ μου έλειπες, όπως κάθε κραυγή που λείπει από το στόμα, όπως κάθε αναπνοή που λείπει από τη μέντα, όπως κάθε σιωπή που λείπει από το σπίτι.

Να με συγχωρείς,
αλλά και το σπίτι ανάποδα γύρισα και τα κεραμίδια δεν έπεσαν και στο χώμα δε λάσπωσαν. Έλειπαν κι εκείνα.  Στη νέα εποχή τους πλέον δεν είχα κεραμίδια.

έζησα

Έζησα στους κήπους τ' άγριο χορτάρι
να φυτρώνει
και τα σπυριά των σπόρων
να γαντζώνει.
Έζησα τον άνθρωπο χωρίς μιλιά
να πολεμάει
χωρίς τα δάχτυλα να κυνηγάει.

Έζησα ανθρώπους στα δυνατά τους γέλια να πονούν,
χωρίς κοιλιά στη μέση να γεννούν.
Έζησα κι εμένα
σε γόρδια κοιλιά δεμένος.

Έζησα, ό,τι κι αν έζησα
σε τάφο από πατρίδα
σε κλήρωση, σε κληρωτίδα.

Έζησα κι εμένα·
ανάμεσα τους, σε ρόδα έζησα. Έκλεινα
το πρόσωπο. Σφράγιζα το δέρμα
κι έμπαινα πάλι στο μπουφάν
με τη διάφανη του σελοφάν.

Έζησα ανθρώπους.
Έζησα δικούς τους τόπους.

Έζησα, όχι
δεν έζησα σε χώρα ελεύθερη·
έβλεπα στα χέρια της τα σίδερα,
στα βλέμματα της φυλακή. Έζησα
ό,τι κι αν έζησα, δεν έζησα εσένα
κι ήμουνα εκεί. Μα εσύ δεν ήσουνα εκεί.
Που είσαι να σε ζήσω; Να τα ζήσουμε μαζί.

Έφτιαξα Χριστόψωμα κι από τη ζύμη
καθώς κόβονταν το αίμα έτρεχε.
Ζυμώθηκε με το νερό και με τ΄αλάτι·
γλυκό για ζάχαρη
κουβάδες μέσα από πηγάδι.

Δεν έζησα εσένα,
αλλά τα καρφιά
-στάχτη τσιγάρου κι ενοχή-.

Έζησα κι εμένα
σώματα που τόση φτώχεια
κι η καρδιά δεν είχε άλλο να κρυώσει.

25η ώρα

Εικοσιτέσσερις ώρες· και μετά;

Η επικάλυψη του θανάτου με φιστίκι βούτυρο

για την αναμονή στον Παράδεισο.

Έξω από χρόνους, αιώνες και ασπίδες.

Καθαρά, άυλα σώματα που γεύονται το πρωινό τους

πριν την καθορισμένη τους θέση.

Η ανάρτηση βασίστηκε στο πρότζεκτ του Γιώργου Ιατρίδη 25η ώρα, αναζητείστε το
εδώ: http://25thhourproject.tumblr.com

φωτογραφία

Συγγνώμη σε μένα;

Σε σένα να λες που πίστεψες στα πίξελ μιας τετράγωνης αφαιρετικής εξουσίας.

γκρίζα τρίχα

Μια γκρίζα τρίχα αρκεί για να σου διαψεύσει
το αθάνατο του χρόνου σου.

Άλλωστε όλα δεν μετρώνται αντίστροφα
μετά από κάθε μας δράση;

Εν αρχή ην η ζωή·
η αγάπη κι ο έρωτας δευτερευούσης σημασίας
και πικρόχολης εν γένει δοκιμασίας
που το ελάχιστο γίνεται σημαντικό
στο ασήμαντο της υστεροφημίας των.

Άλλωστε όλα είναι ο έρωτας ή όχι;

Το ασήμαντο σαν παίρνει έκταση μας κατακλύζει,
μας σπαράζει, μας σαρκώνει,
μας αποδυναμώνει και στο τέλος μας χωματίζει,
όπως κάθε τι που επιστρέφει μετά μανίας
στη φύση του.

Κάθε κλάδι και μάτι.
Κάθε κοιλιά και χώρισμα.
Κάθε σιωπή κι αδράχτι
στου ύπνου μας το δώρισμα.

30.07.2014

ενενήντα βδομάδες

Σήμερα σκεφτόμουν πόσα λάθη μπορεί
να κάνει ένας άνθρωπος και πόσα μαχαίρια
να κρατάει για κόψει από τις ρίζες το κακό.
Σήμερα σκέφτηκα λίγο παραπάνω από χθες, από προχθές
κι απ' όλες εκείνες τις μέρες που κουβαλούσα εύθυμα στην πλάτη μου.
Σαν τσάντα που βάζει και βγάζει βιβλία λες κι είναι σχολιαρόπαιδο.
Σήμερα είδα και μια φωτογραφία.
Έχω γράψει ξανά για τις φωτογραφίες.
Άνοιξα την εαρινή συμφωνία και στη σελίδα 31 σε βρήκα.
Σε υποδέχτηκα ξανά μες στην καρδιά μου.
Θα φταίνε οι θάλασσες που δεν έβγαζες ποτέ από τα μάτια.
Θα φταίει ο ουρανός που σου υποσχέθηκε να τον φοράς για πάντα.
Θα φταίω κι εγώ που θα κολυμπάω στον αέρα μέχρι να μην το θυμηθώ ποτέ ξανά.
Ποτέ ξανά. Άγριες λέξεις.
Κι εγώ ακόμα μετράω τις βδομάδες.

balık

απ' τα παλάτια των πηγών
κύλησε αίμα
και ψάρια γλίστρησαν
να μπουν μέσα
στο ρέμα
-
της μέρας των πηγών
εικοσιπέντε απριλίου 

pierre qui roule n' amasse mousse

Ψάχνοντας για αφορμές καταλήγεις να ψάχνεσαι αριστερά και δεξιά σε βιβλία - μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, ιστορικές αναφορές ακόμα και λεξικά - που θα σε οδηγήσουν στη σωστή έκφραση.

Χθες, ξεκίνησα ένα που βρέθηκε εντελώς τυχαία στα χέρια μου και δεν έχασα την ευκαιρία παρά να το αγοράσω και να το προσθέσω στη συλλογή μου μαζί με τόσα άλλα σουρελαστικά κείμενα.

Σου έχω πει την αδυναμία και το γνωρίζεις. Εκεί που διάβαζα, λοιπόν για τα ιστορικά γεγονότα και τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής και πως ξεκίνησε ο Νταντά και οι πολιτικές πεποιθήσεις των ίδιων των ποιητών, στάθηκα σε μια πρόταση που θα με οδηγούσε σε ένα μονοπάτι που ναι μεν είχα σκεφτεί, αλλά διαβάζοντας το και κοιτώντας το κατά πρόσωπο καταλήγεις να μένεις άναυδος.

Ένα λογοπαίγνιο του Μπρετόν για τον Ρεβερντύ:

«Μου άρεσε ανέκαθεν αυτό το όνομα, Πιερ Ρεβερντύ, στο οποίο θα έπρεπε να είχα  δώσει υποσυνείδητα αυτή την προέκταση: 

πέτρα που δεν κυλάει, πέτρα που χορταριάζει ...».

μ. Παρασκευή.

Κοιμόμουν και ξύπνησα απότομα. Εφιάλτης - κάθε φορά.
Το πένθος αλλάζει μορφή, γιατί ως συναίσθημα είναι το ίδιο - κάθε φορά.
Κάθε φορά σαν πρώτη φορά.

Μεγάλη Παρασκευή. Μεγάλη Προσφορά.
Μεγάλη Προσφορά από Θεό σε Άνθρωπο.
Κι ο άνθρωπος τα ίδια - κάθε φορά.

Πειραματίζομαι για να δω πως η εποχή που τόσο με θέλει μακριά Σου, τόσο σε βρίσκω πιο κοντά μου απ' ό,τι θα ήθελα κι εγώ.

Κάθε φορά - πιο κοντά μου. Κάθε φορά - η ίδια συνθήκη.

Περιφέροντας το Άγιο Σου σώμα, με την ίδια συγκίνηση - κάθε φορά -
Τα ίδια κλειστά μάτια - κάθε φορά -
Τον ίδιο πόνο - κάθε φορά -
Την ίδια συζήτηση - κάθε φορά -
Την ίδια ευχαριστία - κάθε φορά
Η ίδια κατάληξη - κάθε φορά.

Πως θες να δεις την Ανάσταση, αν πρώτα δεν περάσεις από το θάνατο - μια φορά - για πρώτη φορά - ;

21 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Ο Ελύτης διαβάζει Ελύτη | Άξιον Εστί | Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού και κορίτσια ωραία         με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε! Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας         και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε! Φύγανε φύγανε         ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.         Φύγανε και στα μάτια μέσα των βυθών ανερμήνευτος έμεινε ο αστερίας         και στα βάθη μέσα των ματιών ανεπίδοτο έμεινε το ηλιοβασίλεμα! Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα.         Τείχισε τις πλευρές του κόσμου και από το μέρος τ' ουρανού σήκωσε τις εννέα επάλξεις         και στην πλάκα επάνω του βωμού σφαγίασε το σώμα τους φρουρούς πολλούς έστησε στις εξόδους.         Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα. Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού         και κορίτσια ωραία με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!         Πουλιά το βάρος της καρδίας μας ψηλά μηδενίζοντας και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!         Φύγανε φύγανε ο Μαΐστρος με το μυτερό του σάνταλο         και ο Γραίγος ο ασυλλόγιστος με τα λοξά του κόκκινα πανιά. Φύγανε         και βαθιά κάτω απ' το χώμα συννέφιασε ανεβάζοντας χαλίκι μαύρο         και βροντές, η οργή των νεκρών και αργά στον άνεμο τρίζοντας         εγυρίσανε πάλι με το στήθος μπροστά φοβερά, των βράχων τ' αγάλματα!                                               Άξιον Εστί, 1959 Στο μουσικό αρχείο ακούγεται το ορχηστρικό Θέμα: Ναοί στο σχήμα του Ουρανού από το άλμπουμ «Άξιον Εστί» που κυκλοφόρησε το 1964.  *Η μίξη έγινε από μένα τον ίδιο σαν μια αναφορά στην 21η Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

σάββατο

Για όσα θα προσέφερα
τη νύχτα πριν από τη μέρα
σε χρόνους ανοιχτούς που έφερα
ταξίδευα·
σε χρόνο πάνω απ' τον αέρα

Για όσα θα ικέτευα
χρυσό σπαθί μαζί με ρόδι
το κόκκινο κρασί που γεύτηκα
σου το ΄δωσα
από της λευτεριάς το πόδι

Σάββατο ήταν μέρα
ήταν μια μέρα γιορτινή
Σάββατο βρήκα στη σπορά
πεσμένο κόκκινο κρασί

Σάββατο ήταν μέρα
ήταν μια μέρα των ψυχών
Σάββατο βρήκα προσφορά
της νύχτας άγνωστων ευχών

23.02.2014

το πρώτο γέννημα

αχ, ρε άνθρωπε

από το πρώτο γέννημα

σε σένα πάντα έδινα

αχ, ρε άνθρωπε

σε φόρεσα σαν ένδυμα

κι έγινα ό,τι έγινα

από "βολ.ΙΙ" φθινόπωρο '13

σοφά λόγια του γέροντος Αμφιλοχίου Μακρή

«Εκείνον που μας πληγώνει και μας κάνει να πονάμε οφείλουμε να τον αγαπάμε διπλά.
Όπως εξυπηρετείς τον πρώτο, έτσι πρέπει να βοηθάς τον δεύτερο, τον τρίτο και τον τελευταίο.
Δεν είναι τα φτερά που μπορούν να υψώσουν τον άνθρωπο πάνω από τη γη, η καθαρότητα και η απλότητα της καρδιάς.
Πρέπει να είσαι απλός στις πράξεις σου και καθαρός στη σκέψη και στα αισθήματά σου.
Με την καθαρή καρδιά θα αναζητάς το Θεό, με την απλότητα θα τον βρίσκεις και θα τον χαίρεσαι.
Η καθαρή καρδιά περνάει εύκολα τις πύλες του ουρανού»

Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής

Και καλή Σαρακοστή!

ασταμάτητα.

Των ανθρώπων οι σκιές

μεγαλώνουν στο πέρασμα

κάθε ανυπότακτης φυγής.

Τα πάντα γύρω τους

χρωματίζονται σε κάθε εκδοχή 

που τρομάζει το πέρασμα τους.

Μια νύχτα θέλει για να μπορέσει

να υποταχθεί το σώμα σε μένα.

Τίποτα δεν διαρκεί παραπάνω

από μια στιγμή του μυαλού μου.

Η ένταση των σφυγμών στα χέρια μου 

τρεμοπαίζει με την ήττα 

της κάθε απροσδόκητης φαντασίας.

Δυο λιοντάρια

και δυο ελικόπτερα

προλαβαίνουν να σωθούν από τη νύχτα.

Κάθε τόσο τριγυρίζω χαμένος

και ανυπόστατος στο γύρισμα σου.

Κάθε τόσο αμφιβάλλω για σένα.

Πάντα σε πίστευα όμως καρδιά μου.

από "βολ.ΙΙ" φθινόπωρο '13

τρία χρόνια. αυτόματα.

Το αίσθημα του ανικανοποίητου ίσως να σε φέρνει μπροστά στην ματαιότητα των πραγμάτων.

Γι' αυτό σου λέω, θα 'ρθει μια μέρα που θα ξαναγεμίσω το μυαλό μου με καπνό για να θολώνει τα τζάμια μου γρηγορότερα κι απ' όταν μπαίνω σε χειμώνα.

Τα λεωφορεία να 'ναι πλαστικά και οι θαμώνες τους θα ηρεμούν σαν άγρια θηρία που κάποιος θηριοδαμαστής ανέλαβε την προσωπικότητα τους.

Θα με ρωτάς το αγαπημένο μου χρώμα
κι εγώ θα σου δείχνω τη θάλασσα όπως περνάει ένας κυνηγός μέσα από τα μακριά και χρυσοδεμένα δέντρα.

Θα με ρωτάς, που πήγε ο έρωτας
κι εγώ θα σου απαντώ, αν μου φέρε καρδιά μέσα σε μαύρο κουτί.

θα με ρωτάς γενικά κι αόριστα τι είναι ο άνθρωπος,
κι εγώ θα κλείνω τα μάτια ρουφώντας ό,τι είχε απομείνει από την προηγούμενη στάση του λεωφορείου.

Κάπως έτσι θα γινόμαστε ένα κι εσύ αλλώκοτη στο πέρασμα του,
πάντα θα με ρωτάς
για να βρίσκω χρόνο να περνάω μαζί σου.

από βολ.ΙΙ
φθινόπωρο '13

κάποιος πρέπει να φυλάει σκοπιά τα βράδια.

Τελευταία τα βράδια προσπαθώ να τα κάνω συμμάχους μπας και γλιτώσω κάποιες ώρες ύπνου, αλλά μάταια προσπαθώ, ή τουλάχιστον για να είμαι ειλικρινής κάνω μια μικρή προσπάθεια.

Ξέρεις, ποιο είναι το πρόβλημα;

Το βράδυ όλα ειναι τόσο σιωπηλά. Ούτε καν τα ροχαλητό δεν ακούγεται. Καμιά φορά καλούν οι γείτονες το ασανσέρ και λες πως όλα γύρω σου είναι ζωντανά.

Αυτό με φοβίζει· τα βράδια που όλοι μες στον ύπνο τους κοιμούνται κι εγώ κάτι πρέπει να προφυλάξω. Σαν να μου το έχουν αφήσει επίτηδες.

Μόλις ξημερώνει και βλέπω τις πρώτες ηλιαχτίδες γαληνεύει η ψυχή μου. Ήρθε η ώρα άλλοι πλέον να φυλάξουν βάρδια. Πρωινή μεν, αλλά φύλαξη δε.

Καληνύχτα, καλημέρα, δεν έχει σημασία. 

Αν φοβάσαι το σκοτάδι σε καλό δρόμο βγήκες.

στα μισά ενός ενήλικου Αυγούστου.

Δεκαπέντε μέρες πέρασαν και δεκαπέντε λεν να 'ρθουν.

Στα μισά, γιατί μισά όλα μας τ' άφησαν και με μισή καρδιά πορευόμαστε, σ' ένα μισητό κόσμο που δεν ξέρει πως να χειριστεί τις διφορούμενες κι απρόσμενες καταστάσεις.

Τόσα δίνω, πόσα θες;

Δανείζομαι ένα στίχο από ένα λαϊκό τραγούδι που δεν ξέρω αν γράφτηκε με μισή καρδιά ή τραγουδήθηκε, αλλά σίγουρα αντιπροσώπευσε μια κοινωνία κλειστή και τις έδωσε αφορμές να βγει προς τα έξω.

Αν δε δίνεις, δεν παίρνεις.

Πόσο δύσκολο να το κατανοήσεις; Πόσες ζωές χρειάζονται; Ούτε μία δε φτάνει για να μπορέσεις ν' αντιληφθείς τη δική σου ύπαρξη πόσω μάλλον να κατανοήσεις τον κόσμο και τις συμπεριφορές του.

Αν στην πρώτη μέρα ζωής ρίχνεις τέτοιο κλάμα σ' ένα κόσμο που εισέβαλες και εισέβαλε κι αυτός, τότε σ' ολόκληρη ζωή κράτα ένα μαντήλι και παρηγόρησε τον εαυτό σου καταργώντας κάθε αισιόδοξη πλευρά του διφορούμενου εαυτού σου.

Σχεδόν σιχαίνομαι τους αρνητικούς και μίζερους χαρακτήρες. Λες και δεν υπάρχει τρόπος ν' αλλάξεις τον κόσμο σου. Τον δικό σου κόσμο που εσύ δημιούργησες και μαζί με τον δικό σου να συναντήσεις κι άλλους κόσμους κι έτσι όλοι μαζί θα φτιάξετε ένα κόσμο "ιδανικό". 

Δεν υπάρχει ιδανικός κόσμος μου λέει η λογική μου πλευρά. Όσο κι αν θέλεις πάντα θα υπάρχουν οι παρατυπίες. Ακόμα και σ' εναν ιδανικό - ιδεατό κόσμο κάποιοι θα θελήσουν να επαναστατήσουν γιατί η επανάσταση είναι δημιουργία κι η δημιουργία φέρνει την εξέλιξη. Έτσι, λέει η λογική πλευρά.

Η συναισθηματική όμως πλευρά κατακτά όλες τις αισθήσεις και συνήθως βρίσκει τους παρορμητικούς χαρακτήρες. Ένα μεγάλο κεφάλαιο της καθημερινότητας μας που δεν παύει να χώνεται παντού.

Τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή.

Άλλος στίχος που ξεπερνά κάθε λογική συνάρτηση. Ποια λογική μπορεί να σε βρει, αν δεν μπορείς να οδηγήσεις το αμάξι σου όπως θέλεις εσύ κι όχι όπως θέλει εκείνο;

Μοιάζει σχεδόν μάταιο. Και λέω σχεδόν, γιατί δε θέλω να φανώ υπερβολικός.

Σχήμα οξύμωρο;

Κι όμως, διχασμένες οι σκέψεις των ανθρώπων όταν μπλέκουν τη λογική με το συναίσθημα.

αν είναι να ‘ρθει

Τα πράγματα όσο πάνε και γίνονται πιο αφόρητα.
Λες κι η καθημερινότητα βιάζει τις σκέψεις και την ανάγκη.
Στο μυαλό μου έχει κολλήσει, έχει στοιχειώσει αυτός ο τόσο απλό στίχος του Κώστα Ουράνη
«αν είναι να ‘ρθει θε να ‘ρθεί δίχως να νιώσεις από πού» χρόνια τώρα. Σύντροφος από τότε.
Ούτε θυμάμαι από πότε.

οι φωτογραφίες.

Δεν έχω καλή μνήμη, γι' αυτό και δεν θυμάμαι πολλά πράγματα απ' τη ζωή μου κι απ' τις στιγμές που έχω ζήσει είτε ευχάριστες είναι αυτές, είτε δυσάρεστες.

Κάποτε, μου έδωσε μια σοφή γυναίκα την απάντηση που ίσως ηθελημένα να την είχα αποβάλλει, «άμυνα». 

Κι έτσι ήρθαν τα χαρτάκια, τα μπλογκς, οι φωτογραφίες. Ευτυχώς, δηλαδή που υπάρχουν κι αυτές και καταγράφουν για πάντα τη στιγμή.

Τις χαρίζεις, τις μοιράζεσαι, τις κρύβεις. 

Εκεί ήθελα να καταλήξω. Να μένουν στα βιβλία χωμένες, γιατί μόνο εκεί μπορούν να πάρουν πια ζωή. Μείνανε στάσιμες, βλέπεις, οι επόμενες στιγμές.

αφορμές

Πάντα υπάρχουν αφορμές.

Τελευταία άρχισα να χρησιμοποιώ το πάντα και το ποτέ πιο συχνά απ' ό,τι παλαιότερα. 

Η συναισθηματική ανάγκη του ανθρώπου για να καλύψει ενοχές ή η γεμάτη αυτοπεποίθηση των λέξεων σ΄ένα αμήχανο πεδίο των πράξεων;

Αυτό που έλεγα τουλάχιστον μέχρι πρότινος είναι πως για τις πράξεις υπάρχουν αφορμές. Εκεί ρε παιδί μου, δείχνεις γιατί πραγματικά φλυαρούσες τόσο καιρό.

Μία παύση. Ναι, θέλω στρίβω τσιγάρο.

Ώρα: 05:15 πμ.

Ώρα: 05:18 πμ

Έψαχνα αναπτήρα - γι' αυτό άργησα - και τελικά βρήκα σπίρτα. 

Έγραψα για τη μυρωδιά του σπίρτου σε μια παλαιότερη ανάρτηση. Όλα είναι τόσο μπερδεμένα μέσα μου. Είχα την ανάγκη να γράψω κάτι στο blog, πάει πολύς καιρός που το είχα αφήσει. Τελευταία γράφω μόνο στίχους και μικρές προτάσεις και τις αναρτώ στο tumblr. Δεν υπάρχει πιο πληκτικό ρήμα από το "βαριέμαι". Αυτό μπορεί να περιγράψει ακριβώς τη φυγή μου από τούτο ΄δω το blog.

Δεύτερο σπίρτο στο τασάκι, μια ρουφηξιά κι ένα μισό τσιγάρο ξανά σβήνει.

Δεν ήμουν ποτέ παιδί που κρατούσα ένα ημερολόγιο, ένα μπλοκάκι να γράψω πως περνάω τη μέρα μου, τα συναισθήματα μου. Από μικρός μόνο στίχους κατέβαζα . -16 χρόνια χρόνια πάνε- Ναι, κιόλας πέρασαν 16 χρόνια από το πρώτο τραγούδι που έγραψα. Τότε ήταν η αφορμή το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα. Μετά, ήρθαν άλλες αφορμές και το συρτάρι γέμιζε φύλλα, τσαλακωμένα με μουτζούρες και κάποια ορθογραφικά. Συμπλήρωσα καμιά 500αριά. Τα μισά και παραπάνω χάθηκαν. Τι σημασία έχει! Οι αφορμές τότε βρέθηκαν. 

Πάντως, υπήρξαν πολλές παύσεις. Η μεγαλύτερη ήταν 4 χρόνια. Μα καμία δημιουργία; Δεν είχα χρόνο, αυτό έλεγα. Δεν είχα σκέψεις, δεν είχα να βρω λέξεις. Δύσκολο όταν παίζεις μ' αυτές. Τις κυνηγάς και δε μπορείς να τις πιάσεις. Πάντα έρχονται μόνες τους. Ανυποψίαστα με μια καινούρια αφορμή.

διαφορετικά

Ένα σύντροφο διαλέγαμε

στου πάθους την αρχή σε κάποια μέρη σκοτεινά

δυο κουβέντες θ' ανταλλάζαμε

κρατώντας το ποτό, κάποια τσιγάρα, μια φωτιά

δε θα γίνονταν να σμίγαμε εμείς

διαφορετικά

Και μετά ήρθαν τα ψέματα

μες στα δωμάτια μας τα τηλέφωνα κρυφά

και μηνύματα με θέματα

που βρίσκαμε να λύσουμε οι δυο μας στα κλεφτά

δε θα γίνονταν να ζήσουμε εμείς

διαφορετικά

Στα μπαλκόνια δε θα βγαίναμε

στις γλάστρες τα λουλούδια μας μαραίνονταν συχνά

Από φόβο μη μας βλέπανε

οι άνδρες, οι γυναίκες, η ζωή και τα παιδιά

πώς αλλιώς να συνεχίζαμε εμείς

διαφορετικά;

 

-->

Στα κοινωνικά ζητήματα
υπάρχει η διαφορά και προσωπικά

ας γίνουν τα θελήματα
Διαφορετικά δεν αγαπούν τα μυστικά
Διαφορετικά αλλάζουν μόνο οι άνθρωποι που ζουν μοναχικά

Τα τρία χρώματα...

Πάει καιρός που έχω να γράψω.
Δεν μου έφτανε ο χρόνος, σαν να είχαν παγώσει οι λέξεις, κι έμειναν εκεί όπου τώρα πια τις πιάνω, τις αγγίζω και μιλώ μ' αυτές.
Σχεδόν εννιά μήνες πέρασαν από την τελευταία φορά. Είχα πολλές εξελίξεις στη ζωή μου. Ήταν μια γεμάτη χρονιά που δεν κατάλαβα πώς πέρασε και πέρασα κι εγώ μαζί της.
Τα χρώματα πάντοτε έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου, είναι κι αυτά σαν τη τροφή, σαν τα τσιγάρα, σαν τον έρωτα, σαν τους καφέδες.
Το χρώμα είχε αλλάξει, δεν ήταν πολλά, ήταν μονάχα τρία.. Τρία χρώματα ανάμεικτα κι εγώ έγινα φορεσιά τους. Έγιναν πετσί μου κι έγινα ίδιος με τους άλλους.
Κάποτε μου είχε πει ένας δεκανέας, είναι τρία χρώματα κι εσύ χάνεσαι σ' αυτά. Δεν σε καταλαβαίνουν, δεν είσαι εκείνος που θέλεις, είσαι εκείνος που θέλουν.
Πόσο δύσκολο να καταλάβεις τους ανθρώπους με την ίδια φορεσιά.
Κι ακόμα δυσκολότερο μη γνωρίζοντας το παρελθόν τους.
Θ' αναγκαστείς ν' ανταλλάξεις δυο τρεις κουβέντες, να πας για το μεσημεριανό φαγητό, να πιεις το απόγευμα ένα καφέ, να δανειστείς τα χαρτάκια του, να του προσφέρεις μια σοκολάτα που έφερες από την πόλη σου, να του πεις πόσο σ' ενοχλεί η νοοτροπία του στρατού, να κοιτάξεις το φεγγάρι και να θυμηθείς πως ήταν η ζωή σου πριν μπεις εκεί μέσα, να ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου κι εκείνος να είναι δίπλα σου. Να γίνεται "αδελφός"!

Οι μέρες κυλούσαν κι εσύ όλο ικέτευες να πάρεις την πολυπόθητη μετάθεση. Έβλεπες ν' απολύονται οι άλλοι κι εσύ έμενες στάσιμος. Έκανες βόλτες, μοιράστηκες συναισθήματα, απέσυρες την επιφυλακτικότητα σου. Αλλά δεν ήταν πραγματικός φίλος. Δεν τον επέλεξες εσύ. Οι συγκυρίες βοήθησαν. Κι όσο περνούσε ο καιρός, έφτασε και η δική σου σειρά. Δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.

Ένα ακόμα ταξίδι.. για να πάρεις τον εαυτό σου. Τη δική σου ταυτότητα!

Πάντα φοβόμουν...

Πάντα φοβόμουν.
Το πρώτο μου βήμα.
Το πρώτο μου άγγιγμα για να να μπορέσω να σταθώ όρθιος σε οτιδήποτε πιο σταθερό από μένα.
Την πρώτη μου λέξη.
Την πρώτη  φωτιά που έπρεπε να σβήσω σ' ένα κερί καρφωμένο πάνω σε μια κάτασπρη τούρτα.
Την πρώτη μου έξοδο.
Την πρώτη μου ανασφάλεια από την απομάκρυνση της μάνας μου.
Την πρώτη μου τσάντα.
Τους πρώτους μου φίλους.
Το πρώτο μου μάθημα.
Τον πρώτο μου δάσκαλο.
Την πρώτη κοπάνα.
Την πρώτη, πρώτη μου εξέταση.
Την πρώτη μου αγάπη.
Το πρώτο μου φιλί.
Αργότερα, το πρώτη μου σχέση.
Την πρώτη μου απογοήτευση.
Τον πρώτο μου χωρισμό.
Το πρώτο μου πανεπιστήμιο.
Την πρώτη φορά που έκανα σεξ.
Πάντα φοβόμουν, το φόβο μου.
Πάντα κάτι με κυνηγούσε πιο πριν
από αυτό που φοβόμουν και μετά από αυτό που με φόβιζε.