jägermeister

Κάθε πρωί στο στόμα μου χαϊδεύω
κιβώτια από ανασφάλειες και δόγματα
ποιος άργησε να πάει στη δουλειά
ποιος ξέχασε να πάρει τα κλειδιά
ποιος άνοιξε το φως που δεν ανοίγω

σου χρώσταγα

Σου χρώσταγα ένα ραντεβού

ένα καφέ, ένα ταξίδι στη μεσόγειο

να βλέπεις όνειρα παντού

και ας μη φεύγαμε από το ισόγειο

επόμενη γενιά

Για δες ο χρόνος πως περνά
δεν έχω κάποιον να γερνά
Πλάι στην άμμο να ξεκουραστεί
όταν γυρνά απ’ την εκδρομή

Κι αν θες, πες μου τι ωφελεί
Δεν είχα αλήθεια πιο πολύ

Ζωές που πήρα και δε μ’ έχεις δει
που αφέθηκα εκτός απ’ το φιλί

Κι έχω αλλάξει αρκετά
κι ίσως να έχω και παιδιά

Έχω φιλέψει γειτονιές
σε μεσημέρια, σε γιορτές

Κι όσα φιλιά τα κράτησα παλιά
γεννήθηκαν σ’ επόμενη γενιά

Για δες, μεγάλωσαν κι αυτά
- όσα τα είχα εφεδρικά - 
Δίπλα μου μένουν και παρηγορούν
και νοσταλγούν που δεν μπορούν να βρουν

Κι αν θες, πες μου τι ωφελεί,
τι μένει από την αρχή
Κι οι δυο το ίδιο είχαμε αρνηθεί
να χτίσει ο φόβος πριν να γεννηθεί

πλευρό

Από το ένα του πλευρό

θα χτίζονταν βουνά

κι όσα θα επέστρεφαν δεινά

του κόσμου· έφτιαξαν σταυρό.

έτσι, καμώθηκε ο Οκτώβριος

Έτσι, προβάλλεται ο Οκτώβριος.
Στη θάλασσα σημειώνοντας, αντί για πατρίδα,
στον ορίζοντα κάβους και γιαλούς.
Κι οι βάρκες χάνονταν κι επέστρεφαν.
Οι άνδρες ομολογούσαν μυστικά

οι πιστοί

Όσοι πιστοί δεν είδανε
ορόσημο φεγγάρι
ούτε στο μπλε του ν' αλυχτά
στο φως του να σταλάζει

Τότε, πιστοί δεν ήτανε
δεν είδαν το φεγγάρι
μόνο στη θάλασσα ανοιχτά
το κύμα να βουλιάζει

Αύγουστος 2015

#στων_άγιων_τα_νερά live #comingsoon 

το υλικό

Όπως κάθε υλικό κι ο χρόνος αναγράφεται στην πορεία του και εξελίσσεται με βάσει τα ανθρώπινα υποκοριστικά. Γελάει - δε γελάει, εξαντλεί και αναστρέφει τη λειτουργία του. Πικάντικος ως χρώμα - ανθρώπινη βαφή. Βάφεται και ξεβάφεται και δηλώνει την αναταραχή. «Έλα να παίξουμε». Σε προσκαλεί και τυχαία υποδουλώνεται κι εσύ μαζί του. Γιατί, αφού κάνεις την αρχή, γνωρίζεις εκ των προτέρων πως θα τελειώσει. Οι σταθερές του αποχρώσεις συμβιβάζονται στο πεδίο του Σεπτεμβριανού μήνα. Πόσα θα κερδίζαμε, αν οι μήνες είχαν γραφτεί για 30 μέρες;

έρωτα μιας άλλης Αντιγόνης

ΕΡΩΤΑ
Που βασιλιάδες και θνητούς στο ίδιο στρέμμα τους κοιμίζεις
Και λογαριάζεις κάθε απανεμιά
και συγκαταλέγεις τη δόξα και τη φήμη
Και δυνατός και ανδρείος τους άνδρες τους λυγίζεις
Αγόρια να παίρνουν το χορό
και τα κορίτσια, όπως γυμνά αγκαλιάζοντας το χρόνο να φιμώνεις
Και άλλοτε σωπαίνεις

τα μνημεία

Λησμονημένα κι άχραντα τα σπίτια
που στον τόπο τους κατοίκησαν αλλόθρησκοι
Γεμάτα απο μνημεία, επιζώντες σταυροφόροι
εξ ορισμού χυμένα ονόματα
σε σκλάβους χωρισμένα

22 Αυγούστου 2016

στων άγιων τα νερά on spotify

μαύρο νερό (νανούρισμα) - ματωμένος γάμος

Μαύρο το νερό και τ' άλογο γλιστρά.

Κάτω απ' το γεφύρι ο χρόνος τραγουδά

Γέρνουν οι φωνές: "που πήγε το μικρό;"

Θέρισε ο καημός στον άγριο καιρό!

Ποιο απ' τα παιδιά μας θέλει το νερό;

αντίκρισμα

Όπως τα κύματα
που διώξαν κάποια μηχανήματα
για να ξεπλύνουν τον υγρότοπο
Έτσι, κι εγώ κολύμπησα
μες στο φθαρμένο σου το λίκνισμα
κι απέτρεψα ένα κόσμο αλλόκοτο

2010

προσκέφαλο

Προσκέφαλο το σύννεφο
στον κύκλο του ουρανού
κοιμάσαι και γυρνάς
Νερό τρεχούμενο κι ακοίμητο
από τον ύπνο με ξυπνάς

ο φάρος της οδού χαλκέων

Κάποιο φωτάκι στα μισά ν' αργοσβήνει

λες και το χάλασε στο χιόνι ο χειμώνας

σε μια αλληγορία ο φόβος με αφήνει

κι αν σ' αγαπούσα έχει περάσει κι ο αιώνας

Κάθε μου νιότη να περνά

στα λιγοστά της τα φανάρια

Εκείνο που φωτίζει

μου γράφει ακόμα

Κι όπως γυρνώ απ΄ της στιγμής

των άλογων τα χαλινάρια

τ' αμάξια τους φροντίζει 

ένα άλλο σώμα

Φωτάκι εδώ, φωτάκι εκεί

στα χρώματα ο ήχος να χτυπάει

Φωτάκι εδώ, φωτάκι εκεί
στον ίδιο προορισμό η αγάπη πάει

Κάποιο φωτάκι της οδού που μεγαλώνει

άνθρωποι παίρνουν το μετρό  της λεωφόρου

μες στις παλάμες τους η μέρα με οθόνη

να γράφεται στο κύμα κάποιου ιστιοφόρου

τελευταίος εγώ

Τα βιβλία σου ρίχνω
τις φωτιές τους να βλέπεις.
Πόσο ακόμα να δείχνω
τελευταίος εγώ; 

το σύνορο

Το σύνορο του ανθρώπου,

το εγώ του.

Δεν κοίταζε πιο πέρα απ΄τ' όριο του.

Πάντοτε έτρεμε μες στο εγώ του

το σύνορο του ανθρώπου,

το εγώ του.

από τον κύκλο στίχων: «Οι Πιστοί»,

Αύγουστος ΄15

βολ_1_σάμμερ

Όσοι αναγνωρίζουν το καλοκαίρι,

συμπονούν και τη μελαγχολία του.

δυο κουπιά

Στη βάρκα μου είχα δυο κουπιά

δεμένα στα αριστερά.

Είχα κι ένα δοκάρι.

Τα δίχτυα τα ‘πιανε η στεριά

στη λεωφόρο του ψαρά

που ‘χε κι ένα φουλάρι.

ας είναι ύμνος

Ας είναι ύμνος του καλοκαιριού
και σάλπα έξω απ΄ τα νερά

σε βάφτισα στου ήλιου τις κλωστές

να θηλυκώνεις τη στεριά
στεριά, στεριά και λησμονείς
το δερματόχτιστο φιλί

η μεσοτοιχία

Για να φιλέψεις τους Πιλάτες

έχτισε ο χρόνος μια μεσοτοιχία

Απ´ τη μεριά μας οι εργάτες

κι απ´ τη γωνιά τους στέρεο ηχεία

Θοδωρής Βουτσικάκης - Ο γάμος (Χ. Γκατζόφλιας - Λ. Αντωνιάδης)

Το δεύτερο τραγούδι "Ο γάμος" με ερμηνευτή το Θοδωρή Βουτσικάκη
των Χάρη Γκατζόφλια και Λάζαρου Αντωνιάδη 

από το βιβλίο cd "Στων Άγιων τα νερά".

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μετρονόμος.

Πάνος Ζώης - Η αυλή (Χ. Γκατζόφλιας - Λ. Αντωνιάδης) - Official Audio Re...

Το πρώτο τραγούδι "Η Αυλή", 

από το βιβλίο cd "Στων Άγιων τα νερά",

με ερμηνευτή τον Πάνο Ζώη, κυκλοφορεί επίσημα από την 1η Μαΐου.

Το βιβλίο cd θα κυκλοφορήσει στα μέσα Μαΐου

από τις Εκδόσεις Μετρονόμος.

Artwork - Φωτογράφηση: Ζαχαρίας - Ραφαήλ Σεφερίδης (Zack Sef Photography)

τσαλακωμένη στεριά

ο ουρανός δε φτάνει
εκείνον που 'χει νικηθεί

προσφορά και ζήτηση

Προϊόν σε προσφορά και ζήτηση
- αυτό είμαστε - ένα ράφι για τον καθένα μας.

τα παιδιά

μα τι αλλόκοτα παιδιά

υποταγμένα και γυμνά

πόσα απ' αυτά στη γειτονιά

θα βρουν ακόμη μια θηλιά
για μένα

31 γενάρη του '11

πυροσβέστης

Κύμα μαγνητικό στα πόδια φτάνει

με μια ποδιά στα χέρια ολόγυρα και στην άκρια τα δάχτυλα·

δίλημμα

φέρε το κεφάλι σου
κρατάω μαχαίρι και ψαλίδι
ποιο θέλεις απ' τα δύο
διάλεξε

το πρόσωπο σου είδα

Το πρόσωπό σου είδα

και τ' όνομα σου ψέλλισα

οι κατακτητές

Και γράμμα - γράμμα έφτανε

στην άκρη της πλευράς

όλα τα γράμματα μια συλλογή

για να θυμάμαι

γενάρης του ΄16

το στήθος σου ήτανε παράθυρο (τα καρφιά)

Το στήθος σου ήτανε παράθυρο

να βλέπω τη ζωή από το τζάμι

γυμνές δεξιώσεις

Στις γυμνές δεξιώσεις

θα χωράω σ' ένα ψέμα

που στο δέρμα θα εξισώνει

τη λανθασμένη πλευρά

τα μεσημέρια

Τα μεσημέρια μάς ϕυλάνε μια μελαγχολία
όπως στριμώχνονται τα έπιπλα με θράσος
καθίσματα απ' οξιά, απόλυτα απαλά και λεία
δε μοιάζουν με τα δέντρα που άϕησαν στο δάσος

ακουστικά

Φοράει η νύχτα μουσική

κι εγώ μαζί της τρέχω

Στ’ ακουστικά η υπερβολή

στων Άγιων τα νερά

άγριοι λαγοί

Δώδεκα γυρτοί στα μάτια άγριοι λαγοί

σ΄ όνειρα λευκά που η αφή τούς οδηγεί

αφρός

Έλα να δεις τον αφρό

πως χυμάει από το ποτήρι

στις σκάλες

Στις σκάλες όπου έβρεχε
και χιόνιζε και μ' έπνιγε
μια παράλληλη ως τώρα εποχή

εκρήγνυται η αγάπη;

Έκρηξη θυμού ή αγάπης. Όπως και να ΄χει, οι άνθρωποι σφάλματα είμαστε. Από ένα λάθος πιάσαμε γη κι από ένα λάθος πάλι ουρανό.

οι μέρες

Οι μέρες που περνάνε δεν αντέχουν σωτηρία
και τρέχουν οι αριθμοί να πνίξουν τα προσκέϕαλα τους

γραβάτα

κάθε λαιμός και κόμπος
στο σώμα μου ο δείκτης του φαλλού

δεκατέσσερα

Γίναμε μαργαρίτες, αντί να τις πιούμε.

μεσοτοιχία

να βγάλω το καρφί απ' την τρύπα
να δω τη διπλανή ζωή μου

θέατρο_πρόβες

με τους Μέλα Γεροφώτη, Πάνο Ζώη και Νόνικα Μαλκουτζή
Μουσική: Χάρης Γκατζόφλιας  -  Στίχοι: Λάζαρος Αντωνιάδης
Άλμπουμ: Στων Άγιων τα νερά

Θέατρο_πρόβες των Χ. Γκατζόφλια - Λ. Αντωνιάδη με τους Μ. Γεροφώτη, Π. Ζώη, Ν. Μαλκουτζή
Θέατρο _ πρόβες _ Μέλα Γεροφώτη, Panos Zois & Nonika MalkoutziΜουσική: Harris Gkatzoflias _ Στίχοι: Lazaros AntoniadisΆλμπουμ: Στων Άγιων τα νεράΕιδικά γραμμένο για την παράσταση ΣΑΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!
Δημοσιεύτηκε από Lazaros Antoniadis στις Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

η αυλή

Στην αυλή είχα αφήσει μια στρατιά

μ’ όπλα οπλισμένη

για να μου ανθίζει Αύγουστο η Μυρτιά

η λαμπαδιασμένη

σειρά δεν έχει

Σειρά δεν έχει ο Θάνατος

για όσο μένει το αθάνατο

και πέμπτη Κυριακή

σε ένα μήνα που το έλα του

δεν πήγε για να φτάσει ως εκεί.

βαφτίστηκε Ειρήνη

Ο πόλεμος δεν σταμάτησε ποτέ, μωρό μου. Η Ειρήνη δε βαφτίστηκε σε κολυμπήθρα. Αεροβάφτισμα μετά τη γέννα. Κινδύνευαν, λένε, να χαθεί.  

τα πιστόλια

τ' αγόρια που δεν έχουνε φωνή
τρέμουν τα δάχτυλα τους· ο φόβος τρέμει
               ποιος φόβος να νικήσει το ληστή;

όποιος ανοίγει την καρδιά,

εκείνος πρώτος φεύγει

                μ' άδεια πιστόλια σε καιρό.

ο φελλός

μια που έσκασε ο φελλός 
και μια που γεύτηκα τη θάλασσα του·

μιμήθηκα την άγκυρα

                                                                     και κολύμπησα στα λόγια του Ελύτη

χώμα η καρδιά

τα δέντρα λιγοστά
μες στου Φθινόπωρου τα φύλλα
μια βελανιδιά
μυρίζει πέτρα η καρδιά
δεν είναι καν ιδανικά
ούτε μεγαλοπιάστηκα για μια παρτίδα

από τη συλλογή στίχων «ο εργένης κι ο καλόγερος»,
σεπτέμβρης `15

ισορροπία

Προσπαθούσα να εξηγήσω πως χάνοντας κάθε τόσο το χιούμορ μου, το συμπλήρωνα λίγο από το συναίσθημα μου. Έφτιαχνα την ισορροπία μου χωρίς να ξέρω αν γέρνω κάπου περισσότερο ή λιγότερο. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να γέρνω χωρίς να αντιλαμβάνομαι το κόστος. Κάτι σαν πραγματικό ουσιαστικό. Κάτι σαν άνθρωπος ή ζώο. Τα ουσιαστικά γέρνουν ή γερνούν σε παρωδίες.