κάποιος πρέπει να φυλάει σκοπιά τα βράδια.

Τελευταία τα βράδια προσπαθώ να τα κάνω συμμάχους μπας και γλιτώσω κάποιες ώρες ύπνου, αλλά μάταια προσπαθώ, ή τουλάχιστον για να είμαι ειλικρινής κάνω μια μικρή προσπάθεια.

Ξέρεις, ποιο είναι το πρόβλημα;

Το βράδυ όλα ειναι τόσο σιωπηλά. Ούτε καν τα ροχαλητό δεν ακούγεται. Καμιά φορά καλούν οι γείτονες το ασανσέρ και λες πως όλα γύρω σου είναι ζωντανά.

Αυτό με φοβίζει· τα βράδια που όλοι μες στον ύπνο τους κοιμούνται κι εγώ κάτι πρέπει να προφυλάξω. Σαν να μου το έχουν αφήσει επίτηδες.

Μόλις ξημερώνει και βλέπω τις πρώτες ηλιαχτίδες γαληνεύει η ψυχή μου. Ήρθε η ώρα άλλοι πλέον να φυλάξουν βάρδια. Πρωινή μεν, αλλά φύλαξη δε.

Καληνύχτα, καλημέρα, δεν έχει σημασία. 

Αν φοβάσαι το σκοτάδι σε καλό δρόμο βγήκες.

στα μισά ενός ενήλικου Αυγούστου.

Δεκαπέντε μέρες πέρασαν και δεκαπέντε λεν να 'ρθουν.

Στα μισά, γιατί μισά όλα μας τ' άφησαν και με μισή καρδιά πορευόμαστε, σ' ένα μισητό κόσμο που δεν ξέρει πως να χειριστεί τις διφορούμενες κι απρόσμενες καταστάσεις.

Τόσα δίνω, πόσα θες;

Δανείζομαι ένα στίχο από ένα λαϊκό τραγούδι που δεν ξέρω αν γράφτηκε με μισή καρδιά ή τραγουδήθηκε, αλλά σίγουρα αντιπροσώπευσε μια κοινωνία κλειστή και τις έδωσε αφορμές να βγει προς τα έξω.

Αν δε δίνεις, δεν παίρνεις.

Πόσο δύσκολο να το κατανοήσεις; Πόσες ζωές χρειάζονται; Ούτε μία δε φτάνει για να μπορέσεις ν' αντιληφθείς τη δική σου ύπαρξη πόσω μάλλον να κατανοήσεις τον κόσμο και τις συμπεριφορές του.

Αν στην πρώτη μέρα ζωής ρίχνεις τέτοιο κλάμα σ' ένα κόσμο που εισέβαλες και εισέβαλε κι αυτός, τότε σ' ολόκληρη ζωή κράτα ένα μαντήλι και παρηγόρησε τον εαυτό σου καταργώντας κάθε αισιόδοξη πλευρά του διφορούμενου εαυτού σου.

Σχεδόν σιχαίνομαι τους αρνητικούς και μίζερους χαρακτήρες. Λες και δεν υπάρχει τρόπος ν' αλλάξεις τον κόσμο σου. Τον δικό σου κόσμο που εσύ δημιούργησες και μαζί με τον δικό σου να συναντήσεις κι άλλους κόσμους κι έτσι όλοι μαζί θα φτιάξετε ένα κόσμο "ιδανικό". 

Δεν υπάρχει ιδανικός κόσμος μου λέει η λογική μου πλευρά. Όσο κι αν θέλεις πάντα θα υπάρχουν οι παρατυπίες. Ακόμα και σ' εναν ιδανικό - ιδεατό κόσμο κάποιοι θα θελήσουν να επαναστατήσουν γιατί η επανάσταση είναι δημιουργία κι η δημιουργία φέρνει την εξέλιξη. Έτσι, λέει η λογική πλευρά.

Η συναισθηματική όμως πλευρά κατακτά όλες τις αισθήσεις και συνήθως βρίσκει τους παρορμητικούς χαρακτήρες. Ένα μεγάλο κεφάλαιο της καθημερινότητας μας που δεν παύει να χώνεται παντού.

Τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή.

Άλλος στίχος που ξεπερνά κάθε λογική συνάρτηση. Ποια λογική μπορεί να σε βρει, αν δεν μπορείς να οδηγήσεις το αμάξι σου όπως θέλεις εσύ κι όχι όπως θέλει εκείνο;

Μοιάζει σχεδόν μάταιο. Και λέω σχεδόν, γιατί δε θέλω να φανώ υπερβολικός.

Σχήμα οξύμωρο;

Κι όμως, διχασμένες οι σκέψεις των ανθρώπων όταν μπλέκουν τη λογική με το συναίσθημα.

αν είναι να ‘ρθει

Τα πράγματα όσο πάνε και γίνονται πιο αφόρητα.
Λες κι η καθημερινότητα βιάζει τις σκέψεις και την ανάγκη.
Στο μυαλό μου έχει κολλήσει, έχει στοιχειώσει αυτός ο τόσο απλό στίχος του Κώστα Ουράνη
«αν είναι να ‘ρθει θε να ‘ρθεί δίχως να νιώσεις από πού» χρόνια τώρα. Σύντροφος από τότε.
Ούτε θυμάμαι από πότε.

οι φωτογραφίες.

Δεν έχω καλή μνήμη, γι' αυτό και δεν θυμάμαι πολλά πράγματα απ' τη ζωή μου κι απ' τις στιγμές που έχω ζήσει είτε ευχάριστες είναι αυτές, είτε δυσάρεστες.

Κάποτε, μου έδωσε μια σοφή γυναίκα την απάντηση που ίσως ηθελημένα να την είχα αποβάλλει, «άμυνα». 

Κι έτσι ήρθαν τα χαρτάκια, τα μπλογκς, οι φωτογραφίες. Ευτυχώς, δηλαδή που υπάρχουν κι αυτές και καταγράφουν για πάντα τη στιγμή.

Τις χαρίζεις, τις μοιράζεσαι, τις κρύβεις. 

Εκεί ήθελα να καταλήξω. Να μένουν στα βιβλία χωμένες, γιατί μόνο εκεί μπορούν να πάρουν πια ζωή. Μείνανε στάσιμες, βλέπεις, οι επόμενες στιγμές.

αφορμές

Πάντα υπάρχουν αφορμές.

Τελευταία άρχισα να χρησιμοποιώ το πάντα και το ποτέ πιο συχνά απ' ό,τι παλαιότερα. 

Η συναισθηματική ανάγκη του ανθρώπου για να καλύψει ενοχές ή η γεμάτη αυτοπεποίθηση των λέξεων σ΄ένα αμήχανο πεδίο των πράξεων;

Αυτό που έλεγα τουλάχιστον μέχρι πρότινος είναι πως για τις πράξεις υπάρχουν αφορμές. Εκεί ρε παιδί μου, δείχνεις γιατί πραγματικά φλυαρούσες τόσο καιρό.

Μία παύση. Ναι, θέλω στρίβω τσιγάρο.

Ώρα: 05:15 πμ.

Ώρα: 05:18 πμ

Έψαχνα αναπτήρα - γι' αυτό άργησα - και τελικά βρήκα σπίρτα. 

Έγραψα για τη μυρωδιά του σπίρτου σε μια παλαιότερη ανάρτηση. Όλα είναι τόσο μπερδεμένα μέσα μου. Είχα την ανάγκη να γράψω κάτι στο blog, πάει πολύς καιρός που το είχα αφήσει. Τελευταία γράφω μόνο στίχους και μικρές προτάσεις και τις αναρτώ στο tumblr. Δεν υπάρχει πιο πληκτικό ρήμα από το "βαριέμαι". Αυτό μπορεί να περιγράψει ακριβώς τη φυγή μου από τούτο ΄δω το blog.

Δεύτερο σπίρτο στο τασάκι, μια ρουφηξιά κι ένα μισό τσιγάρο ξανά σβήνει.

Δεν ήμουν ποτέ παιδί που κρατούσα ένα ημερολόγιο, ένα μπλοκάκι να γράψω πως περνάω τη μέρα μου, τα συναισθήματα μου. Από μικρός μόνο στίχους κατέβαζα . -16 χρόνια χρόνια πάνε- Ναι, κιόλας πέρασαν 16 χρόνια από το πρώτο τραγούδι που έγραψα. Τότε ήταν η αφορμή το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα. Μετά, ήρθαν άλλες αφορμές και το συρτάρι γέμιζε φύλλα, τσαλακωμένα με μουτζούρες και κάποια ορθογραφικά. Συμπλήρωσα καμιά 500αριά. Τα μισά και παραπάνω χάθηκαν. Τι σημασία έχει! Οι αφορμές τότε βρέθηκαν. 

Πάντως, υπήρξαν πολλές παύσεις. Η μεγαλύτερη ήταν 4 χρόνια. Μα καμία δημιουργία; Δεν είχα χρόνο, αυτό έλεγα. Δεν είχα σκέψεις, δεν είχα να βρω λέξεις. Δύσκολο όταν παίζεις μ' αυτές. Τις κυνηγάς και δε μπορείς να τις πιάσεις. Πάντα έρχονται μόνες τους. Ανυποψίαστα με μια καινούρια αφορμή.

διαφορετικά

Ένα σύντροφο διαλέγαμε

στου πάθους την αρχή σε κάποια μέρη σκοτεινά

δυο κουβέντες θ' ανταλλάζαμε

κρατώντας το ποτό, κάποια τσιγάρα, μια φωτιά

δε θα γίνονταν να σμίγαμε εμείς

διαφορετικά

Και μετά ήρθαν τα ψέματα

μες στα δωμάτια μας τα τηλέφωνα κρυφά

και μηνύματα με θέματα

που βρίσκαμε να λύσουμε οι δυο μας στα κλεφτά

δε θα γίνονταν να ζήσουμε εμείς

διαφορετικά

Στα μπαλκόνια δε θα βγαίναμε

στις γλάστρες τα λουλούδια μας μαραίνονταν συχνά

Από φόβο μη μας βλέπανε

οι άνδρες, οι γυναίκες, η ζωή και τα παιδιά

πώς αλλιώς να συνεχίζαμε εμείς

διαφορετικά;

 

-->

Στα κοινωνικά ζητήματα
υπάρχει η διαφορά και προσωπικά

ας γίνουν τα θελήματα
Διαφορετικά δεν αγαπούν τα μυστικά
Διαφορετικά αλλάζουν μόνο οι άνθρωποι που ζουν μοναχικά

Τα τρία χρώματα...

Πάει καιρός που έχω να γράψω.
Δεν μου έφτανε ο χρόνος, σαν να είχαν παγώσει οι λέξεις, κι έμειναν εκεί όπου τώρα πια τις πιάνω, τις αγγίζω και μιλώ μ' αυτές.
Σχεδόν εννιά μήνες πέρασαν από την τελευταία φορά. Είχα πολλές εξελίξεις στη ζωή μου. Ήταν μια γεμάτη χρονιά που δεν κατάλαβα πώς πέρασε και πέρασα κι εγώ μαζί της.
Τα χρώματα πάντοτε έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου, είναι κι αυτά σαν τη τροφή, σαν τα τσιγάρα, σαν τον έρωτα, σαν τους καφέδες.
Το χρώμα είχε αλλάξει, δεν ήταν πολλά, ήταν μονάχα τρία.. Τρία χρώματα ανάμεικτα κι εγώ έγινα φορεσιά τους. Έγιναν πετσί μου κι έγινα ίδιος με τους άλλους.
Κάποτε μου είχε πει ένας δεκανέας, είναι τρία χρώματα κι εσύ χάνεσαι σ' αυτά. Δεν σε καταλαβαίνουν, δεν είσαι εκείνος που θέλεις, είσαι εκείνος που θέλουν.
Πόσο δύσκολο να καταλάβεις τους ανθρώπους με την ίδια φορεσιά.
Κι ακόμα δυσκολότερο μη γνωρίζοντας το παρελθόν τους.
Θ' αναγκαστείς ν' ανταλλάξεις δυο τρεις κουβέντες, να πας για το μεσημεριανό φαγητό, να πιεις το απόγευμα ένα καφέ, να δανειστείς τα χαρτάκια του, να του προσφέρεις μια σοκολάτα που έφερες από την πόλη σου, να του πεις πόσο σ' ενοχλεί η νοοτροπία του στρατού, να κοιτάξεις το φεγγάρι και να θυμηθείς πως ήταν η ζωή σου πριν μπεις εκεί μέσα, να ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου κι εκείνος να είναι δίπλα σου. Να γίνεται "αδελφός"!

Οι μέρες κυλούσαν κι εσύ όλο ικέτευες να πάρεις την πολυπόθητη μετάθεση. Έβλεπες ν' απολύονται οι άλλοι κι εσύ έμενες στάσιμος. Έκανες βόλτες, μοιράστηκες συναισθήματα, απέσυρες την επιφυλακτικότητα σου. Αλλά δεν ήταν πραγματικός φίλος. Δεν τον επέλεξες εσύ. Οι συγκυρίες βοήθησαν. Κι όσο περνούσε ο καιρός, έφτασε και η δική σου σειρά. Δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.

Ένα ακόμα ταξίδι.. για να πάρεις τον εαυτό σου. Τη δική σου ταυτότητα!

Πάντα φοβόμουν...

Πάντα φοβόμουν.
Το πρώτο μου βήμα.
Το πρώτο μου άγγιγμα για να να μπορέσω να σταθώ όρθιος σε οτιδήποτε πιο σταθερό από μένα.
Την πρώτη μου λέξη.
Την πρώτη  φωτιά που έπρεπε να σβήσω σ' ένα κερί καρφωμένο πάνω σε μια κάτασπρη τούρτα.
Την πρώτη μου έξοδο.
Την πρώτη μου ανασφάλεια από την απομάκρυνση της μάνας μου.
Την πρώτη μου τσάντα.
Τους πρώτους μου φίλους.
Το πρώτο μου μάθημα.
Τον πρώτο μου δάσκαλο.
Την πρώτη κοπάνα.
Την πρώτη, πρώτη μου εξέταση.
Την πρώτη μου αγάπη.
Το πρώτο μου φιλί.
Αργότερα, το πρώτη μου σχέση.
Την πρώτη μου απογοήτευση.
Τον πρώτο μου χωρισμό.
Το πρώτο μου πανεπιστήμιο.
Την πρώτη φορά που έκανα σεξ.
Πάντα φοβόμουν, το φόβο μου.
Πάντα κάτι με κυνηγούσε πιο πριν
από αυτό που φοβόμουν και μετά από αυτό που με φόβιζε.

Τα σύννεφα...

  Πριν να χαράξει σου είχα πει κάποιες φορές σ ' αγαπώ, άλλες πάλι έβρισκα τους τρόπους να σ' το δείξω πριν μας δει η πρώτη ηλιαχτίδα, εκείνη η πρώτη γραμμή σ' έναν ουρανό μπλε βαθύ.

   Τα σύννεφα δεν τα υπολόγιζα, τα κρατούσαν άλλοι αγκαλιά. Τώρα έφτασα να τα κοιτώ, να τ' αντιλαμβάνομαι, να τα δέχομαι, να τα υπολογίζω...

   Οι σχέσεις των ανθρώπων τελικά μοιάζουν με τα σύννεφα. Πότε δακρύζουν και πότε χαμογελούν...

   Αν ήξερα πως οι δυνάμεις μου αντέχουν στο χρόνο θα ΄λεγα πάντα σ' αγαπώ, αλλά δεν ξέρω αν μπορέσω να φτάσω μέχρι την κορφή.

   Ο ουρανός είναι μακρύς μέχρι να βρω το δικό μου σύννεφο.

Μια βόλτα στο παράθυρο μου

Μια βόλτα στο παράθυρο μου και κάτι ν' αλλάζει.

Μια νέα μέρα ξεκινά κι εγώ αναζητώ τη γεύση του ζεστού πρωινού καφέ.

Υπάρχουν πολλά συναισθήματα, όταν αναβλύζει, όταν ξεχύνεται από το μπρίκι κι εγώ προλαβαίνω ίσα ίσα να κάψω τα χέρια μου..

Μύρισα την κούπα για λίγα δευτερόλεπτα. Τι αίσθηση!

Προς το παρόν θα πιω μια γουλιά και θα τ' αφήσω εκεί, πάνω στο ατσαλάκωτο τραπεζομάντηλο.

Το πρώτο μου τσιγάρο το παρομοιάζω με ιεροτελεστία.

Τα σπιρτόκουτο μου πια πέρα κι έχουν μείνει μέσα μόνο δυο τρία σπίρτα για να μου θυμίσουν τη χθεσινή βραδιά.

Τι βραδιά κι αυτή! Αμέτρητες λέξεις, η μία χωμένη μέσα στην άλλη, να μπαινοβγαίνουν ασυναίσθητα τις ώρες της αγρύπνιας μου!

Όχι, δε θέλω να κατηγορήσω τον εαυτό μου για την παράλογη συμπεριφορά μου, όπως και δε θέλω να ρίξω το φταίξιμο πουθενά.

Μια βόλτα στο παράθυρο μου και κάτι αλλάζει.

Δεν κατάλαβα ποτέ πως έπιασα το πρώτο μου τσιγάρο, πως η μυρωδιά του με γλύτωσε δίνοντας με τη δυνατότητα ν' ανάψω για χρόνια μετά ακόμα τόσα.

Ξέρεις, όταν κλείνω τα μάτια και τραβάω τον καπνό σε σκέφτομαι. Σκέφτομαι εκείνα που περάσαμε , εκείνα που δε μ' άφησαν να σε κρατήσω εδώ κοντά μου. Ίσως να είναι και η μόνη διέξοδος μου.

Η μόνη στιγμιαία σκέψη πριν ν' ανοίξω και πάλι τα μάτια μου και βγω στην πραγματικότητα.

Μια βόλτα στο παράθυρο και κάτι έχει αλλάξει.

Στιγμή: Η ενδιάμεση τελεία των αποσιωπητικών!

    Αν χρησιμοποιούσα ποτέ κάποια ορολογία για να εξηγήσω τι μπορεί να σημαίνει η λέξη στιγμή, ίσως να την παρομοίαζα με τα στίγματα, τα αποσιωπητικά. Φαντάσου πως η πρώτη τελεία είναι το παρελθόν, η τρίτη το μέλλον και η ενδιάμεση η στιγμή. Εκείνη που περνά και χάνεται, που αποτυπώνεται στο βιβλίο του σύμπαντος σε κλάσματα δευτερολέπτου. Το κλικ της φωτογραφικής μηχανής!

Χρόνος

Ο χρόνος περνάει, δεν μένει τίποτα στάσιμο, όλα εξελίσσονται με κακό ή με άσχημο τρόπο! Ποτέ δεν μπορούσα να σκεφτώ πως στη ζωή μας, όταν αφήνουμε το χρόνο να περνάει μας αφήνει κι ο ίδιος. Ποτέ δεν έβαλα τη σκέψη μου να αφεθεί μόνο σε ένα πράγμα, πάντα πετούσε, πάντα ήταν εκτός προγράμματος, εκτός χρόνου και τόπου που λένε.

Εσύ είσαι εκεί κι εγώ σου μιλώ, δε θέλω να περάσει ο χρόνος, θέλω να τον σταματήσω, ν' αφήσω εκείνη τη στιγμή στο χρόνο!

Ναι, ομολογώ πως σε ποθώ ακόμα, σε θέλω δίπλα μου, να είσαι ο άνθρωπος μου, να είσαι ο πιο κοντινός, ο πιο παντοτινός, ο πιο αλλιώτικος απ' όλους τους άλλους!

Θυμάμαι και νοσταλγώ.. Άφησα την τελευταία μου λέξη να σε καθοδηγήσει...

Ανάμεσα στο παρόν και στο μέλλον

Αν μ' αφήσεις, 

ίσως να θυμηθώ 

την πρώτη σου εικόνα, 

το πρώτο σου γέλιο, 

την πρώτη σου μυρωδιά, 

την πρώτη σου ανάσα, 

το πρώτο σου άγγιγμα, 

το πρώτο σου φιλί.. 

Φιλιά, 

πολλά φιλιά στο χρόνο γεμάτα σημάδια 

αφημένα πάνω σ' ένα κορμί με τραύματα. 

Δεν θα αναφερθώ ποτέ σ' αυτά, 

ποιο το νόημα; 

Αξία δίνει το παρόν και το μέλλον σου είχα πει 

κι εσύ κούνησες καταφατικά το κεφάλι μ' ένα κρυφό χαμόγελο, 

πίσω από δυο  μάτια λαμπερά 

που ερωτεύτηκα κι αγάπησα.

Πατάω γερά ή παραπατάω με βήμα σταθερό;

Το ξυπνητήρι με ξυπνάει κι η ώρα δείχνει 6. Θα μπορούσα να ξυπνήσω, όμως το όνειρο φαίνεται πιο γλυκό από την ίδια την καθημερινότητα. Ζήτησα παράταση και γυρνάω από την άλλη, ποιος ξέρει μπορεί σε μια ώρα κάτι ν' αλλάξει.

Περιμένω πως και πως ένα μήνυμα, ένα τηλεφώνημα, μια φωνή τόσο γνώριμη. Η εικόνα σου καρφωμένη στο μυαλό σαν ένα μαχαίρι που καρφώθηκε γερά στο χώμα...

Ακόμα μπορώ να μετράω αντίστροφα, δεν έχω χάσει το χρόνο, τα λεπτά. Δε θέλω να γυρίσω σ' όλα εκείνα τα αδιάφορα..Μόνο σε σένα.. Εσύ τολμάς κι εγώ έχω αγκαλιάσει ένα χέρι.. Το χέρι σου..

Όνειρο ΙΙ

  Ένα παιχνίδι για δυο, εσύ κι εγώ,  ο λόγος μας είναι το πεδίο στο οποίο θα παλέψουμε να βρούμε τον άλλο εαυτό που κρύβουμε.

  Η σιγουριά μπορεί να είναι η μόνη λύση, τόσο ιδανική σχέση, τόσα απόλυτα λόγια, τόσο αξεπέραστη αδυναμία κι όμως εγώ για σένα τολμάω, εσύ για μένα δίνεσαι, εμείς οι δυο προχωράμε...

  Δε ξέρω τι αγκυλώνει το σώμα μου, τι παγώνει τη σκέψη μου,  ίσως η δημιουργία ενός νέου συναισθήματος, μιας νέας αγάπης,  μιας αγάπης που δεν ξεπερνάει τα όρια του λογικού, αλλά ζει μέσα στα πλαίσια ενός ονείρου.

Ένα όνειρο απλό, καθημερινό, σεξουαλικό, μαχητικό, τρομακτικό...

  Πόσο μπορεί να διαρκέσει κι εσύ μετά απ' αυτό να δώσεις τη λύση που απαγορεύει το σώμα σου, 

η στενόμυαλη κρίση σου, ο απλησίαστος κόσμος σου.

  Χρόνια γύρευα μέσα μου τη σκουριά, αλλά πια έχει γυαλίσει.. 

  
  Το ασημένιο μου τόξο έχει καθαριστεί, το χρυσό μου μαχαίρι έχει θαφτεί και πάλι έρχεσαι εσύ,  πίσω από ένα βράχο κρυμμένος. 

  
  Ποιος είσαι εσύ; σε ρωτάω. Μου απαντάς ο έρωτας. 

  
  Ποιος είσαι εσύ; ξαναρωτάω, μου απαντάς ο νέος δρόμος..

  
  Ποιος δρόμος; Ο δρόμος της καρδιάς που είχες χάσει τα ίχνη του. 

  
 Είμαι ο χάρτης που θα σε καθοδηγήσει να βρεις το νέο σου εαυτό..

Να ‘ρθεις

Να ‘ρθεις
να δοκιμάσω αν μπορείς
ακόμα να αισθανθείς
Να ‘ρθεις
στο σπίτι μιας ανάλογης
για σένα εκδοχής

Να ‘ρθεις που σου χρωστάω απογεύματα
Στου δείπνου μου του μυστικού, τα γεύματα

Να ‘ρθεις εκεί που με περίμενες
Να ‘ρθεις να διώξω τα προσχήματα
και μιας δυστυχισμένης πληρωμής
Χωρίς παιδιάστικες αποσκευές
νωρίς έχοντας νέα σχήματα
στις κόρες των ματιών της διαδρομής

Να ‘ρθεις
να δοκιμάσω αν μπορείς
ακόμα να αισθανθείς
Να ‘ρθεις
στο σπίτι μιας απρόσμενης
για σένα αλλαγής

Να ‘ρθεις να σου κεράσω τα χαράματα
που φτιάχτηκαν στον ουρανό απ’ τα ράμματα

Να ‘ρθεις εκεί που με περίμενες
εκεί που την καρδιά σου ικέτευα
τη νύχτα την οποία απέφευγα
Χωρίς παιδιάστικες αποσκευές
εκεί ζητώντας άλλες φυλακές
που ώθησαν τις συμπεριφορές

Να ‘ρθεις
να δοκιμάσεις τι μπορείς
για μένα να αισθανθείς
Να ‘ρθεις…

29.04.2010

Το άδειο...

   Άδειοι δίσκοι, άδεια τραγούδια, άδεια εξώφυλλα, άδειες εικόνες..

  Μια μυρωδιά από βενζίνη` ένα εύφλεκτο υλικό έτοιμο να πάρει φωτιά και να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει από την άδεια ζωή, την άδεια σελίδα που καταφέρνει να μένει άδεια.

   Πόσα άδεια μπουκάλια, πόσα άδεια πακέτα, πόσα άδεια βράδια..

Άλλα τόσα σκοτάδια γεμάτα άδειους καπνούς, άδειους συνειρμούς. Ποτάμια με το ίδιο νερό, τον ίδιο  παραλληλισμό, το ίδιο κενό.. Το άδειο..

Χτίζω τους τοίχους

    Υπάρχουν στιγμές που δεν αντιλαμβάνεσαι το χώρο, το χρόνο, με ποιους ζεις, ποιους θα ήθελες να έχεις στο πλάι σου και τι στο καλό συμβαίνει και χάνεσαι και κλείνεσαι στον εαυτό σου.

Κάποιος φίλος λέει πως η ζωή είναι μικρή για να σε απασχολούν τέτοιου είδους ζητήματα.

     Κάθισα να γράψω με αφορμή τη δικιά μου ψυχολογία όλο αυτό το διάστημα που βρίσκω τη λύτρωση και που θέλω να ξεσπάσω κι εγώ. 

     Ίσως, να μην είμαι ευχαριστημένος μ' αυτά που έχω, ίσως πάλι να είναι τόσα κι εγώ απλά να νιώθω απέραντη μοναξιά. Ίσως, από την άλλη να είναι κι αχαριστία με το τι σου προσφέρει η ζωή κι εσύ χαραμίζεσαι βλέποντας το κενό. 

     Η αγάπη είναι κινητήριος δύναμη για να μπορέσεις να σηκωθείς από όπου έχεις βαλτώσει ή η ίδια η ζωή; Ψάχνοντας απελπισμένα να σηκωθείς κάνεις πολλά λάθη κι ίσως είναι εκείνα που τελικά αντί να σε βοηθήσουν να σηκωθείς από το βούρκο σε ρίχνουν πιο βαθιά, ανελέητα, ψυχρά...

     Το ξέρω πως είναι άδικο "μα το έχω παράπονο... της λησμονιάς σαΐτα μου" δανείστηκα ένα στίχο από τη Λίνα που περιγράφει την ξενιτιά, αν και πολλές φορές ξενιτεύεται μόνο η ψυχή μας. Ζει σ' ένα κόσμο δικό της και είναι τόσο αφιλόξενος που ζητά τη λύτρωση. Ποιος μπορεί ν' ακούσει μια ψυχή που κλαίει; Ποιος μπορεί να δει μια ψυχή που κλαίει; 

   Αντί, να ανοίξουμε μονοπάτια να περάσουμε απέναντι, χτίζουμε τοίχους μαρμάρινους κι έχει τόση μοναξιά έξω που πληγώνει ακόμα και την ανυπαρξία μας..