τσαλακωμένη στεριά

ο ουρανός δε φτάνει
εκείνον που 'χει νικηθεί

προσφορά και ζήτηση

Προϊόν σε προσφορά και ζήτηση
- αυτό είμαστε - ένα ράφι για τον καθένα μας.

τα παιδιά

μα τι αλλόκοτα παιδιά

υποταγμένα και γυμνά

πόσα απ' αυτά στη γειτονιά

θα βρουν ακόμη μια θηλιά
για μένα

31 γενάρη του '11

πυροσβέστης

Κύμα μαγνητικό στα πόδια φτάνει

με μια ποδιά στα χέρια ολόγυρα και στην άκρια τα δάχτυλα·

δίλημμα

φέρε το κεφάλι σου
κρατάω μαχαίρι και ψαλίδι
ποιο θέλεις απ' τα δύο
διάλεξε

το πρόσωπο σου είδα

Το πρόσωπό σου είδα

και τ' όνομα σου ψέλλισα

οι κατακτητές

Και γράμμα - γράμμα έφτανε

στην άκρη της πλευράς

όλα τα γράμματα μια συλλογή

για να θυμάμαι

γενάρης του ΄16

το στήθος σου ήτανε παράθυρο (τα καρφιά)

Το στήθος σου ήτανε παράθυρο

να βλέπω τη ζωή από το τζάμι

γυμνές δεξιώσεις

Στις γυμνές δεξιώσεις

θα χωράω σ' ένα ψέμα

που στο δέρμα θα εξισώνει

τη λανθασμένη πλευρά

τα μεσημέρια

Τα μεσημέρια μάς ϕυλάνε μια μελαγχολία
όπως στριμώχνονται τα έπιπλα με θράσος
καθίσματα απ' οξιά, απόλυτα απαλά και λεία
δε μοιάζουν με τα δέντρα που άϕησαν στο δάσος

ακουστικά

Φοράει η νύχτα μουσική

κι εγώ μαζί της τρέχω

Στ’ ακουστικά η υπερβολή

στων Άγιων τα νερά

άγριοι λαγοί

Δώδεκα γυρτοί στα μάτια άγριοι λαγοί

σ΄ όνειρα λευκά που η αφή τούς οδηγεί

αφρός

Έλα να δεις τον αφρό

πως χυμάει από το ποτήρι

στις σκάλες

Στις σκάλες όπου έβρεχε
και χιόνιζε και μ' έπνιγε
μια παράλληλη ως τώρα εποχή

εκρήγνυται η αγάπη;

Έκρηξη θυμού ή αγάπης. Όπως και να ΄χει, οι άνθρωποι σφάλματα είμαστε. Από ένα λάθος πιάσαμε γη κι από ένα λάθος πάλι ουρανό.

οι μέρες

Οι μέρες που περνάνε δεν αντέχουν σωτηρία
και τρέχουν οι αριθμοί να πνίξουν τα προσκέϕαλα τους

γραβάτα

κάθε λαιμός και κόμπος
στο σώμα μου ο δείκτης του φαλλού

δεκατέσσερα

Γίναμε μαργαρίτες, αντί να τις πιούμε.

μεσοτοιχία

να βγάλω το καρφί απ' την τρύπα
να δω τη διπλανή ζωή μου

θέατρο_πρόβες

με τους Μέλα Γεροφώτη, Πάνο Ζώη και Νόνικα Μαλκουτζή
Μουσική: Χάρης Γκατζόφλιας  -  Στίχοι: Λάζαρος Αντωνιάδης
Άλμπουμ: Στων Άγιων τα νερά

Θέατρο_πρόβες των Χ. Γκατζόφλια - Λ. Αντωνιάδη με τους Μ. Γεροφώτη, Π. Ζώη, Ν. Μαλκουτζή
Θέατρο _ πρόβες _ Μέλα Γεροφώτη, Panos Zois & Nonika MalkoutziΜουσική: Harris Gkatzoflias _ Στίχοι: Lazaros AntoniadisΆλμπουμ: Στων Άγιων τα νεράΕιδικά γραμμένο για την παράσταση ΣΑΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!
Δημοσιεύτηκε από Lazaros Antoniadis στις Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

η αυλή

Στην αυλή είχα αφήσει μια στρατιά

μ’ όπλα οπλισμένη

για να μου ανθίζει Αύγουστο η Μυρτιά

η λαμπαδιασμένη

σειρά δεν έχει

Σειρά δεν έχει ο Θάνατος

για όσο μένει το αθάνατο

και πέμπτη Κυριακή

σε ένα μήνα που το έλα του

δεν πήγε για να φτάσει ως εκεί.

βαφτίστηκε Ειρήνη

Ο πόλεμος δεν σταμάτησε ποτέ, μωρό μου. Η Ειρήνη δε βαφτίστηκε σε κολυμπήθρα. Αεροβάφτισμα μετά τη γέννα. Κινδύνευαν, λένε, να χαθεί.  

τα πιστόλια

τ' αγόρια που δεν έχουνε φωνή
τρέμουν τα δάχτυλα τους· ο φόβος τρέμει
               ποιος φόβος να νικήσει το ληστή;

όποιος ανοίγει την καρδιά,

εκείνος πρώτος φεύγει

                μ' άδεια πιστόλια σε καιρό.

ο φελλός

μια που έσκασε ο φελλός 
και μια που γεύτηκα τη θάλασσα του·

μιμήθηκα την άγκυρα

                                                                     και κολύμπησα στα λόγια του Ελύτη

χώμα η καρδιά

τα δέντρα λιγοστά
μες στου Φθινόπωρου τα φύλλα
μια βελανιδιά
μυρίζει πέτρα η καρδιά
δεν είναι καν ιδανικά
ούτε μεγαλοπιάστηκα για μια παρτίδα

από τη συλλογή στίχων «ο εργένης κι ο καλόγερος»,
σεπτέμβρης `15

ισορροπία

Προσπαθούσα να εξηγήσω πως χάνοντας κάθε τόσο το χιούμορ μου, το συμπλήρωνα λίγο από το συναίσθημα μου. Έφτιαχνα την ισορροπία μου χωρίς να ξέρω αν γέρνω κάπου περισσότερο ή λιγότερο. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να γέρνω χωρίς να αντιλαμβάνομαι το κόστος. Κάτι σαν πραγματικό ουσιαστικό. Κάτι σαν άνθρωπος ή ζώο. Τα ουσιαστικά γέρνουν ή γερνούν σε παρωδίες.

Για να προστατευτώ μου επιτέθηκα.
                             Τι δίκαιος συμβιβασμός η αυτοεπίθεση!

σ3x

Πόσους ανθρώπους χωράει η μνήμη σου;

το περίπτερο

Χωνεύω ακόμα το νερό που ήπια
και συνεχίζω να πίνω. Ούτε ανθρακικό

t?οπιο_

Από σαρκίο σκαλιστό
μες στου νου την ολέθρια καταδίκη
τόσο αχνιστά που σκορπάει ο άνεμος

δαμάσκηνα

Η εικόνα του ανθρώπου
που δε με έγδυσε,

κοινωνικός αποκλεισμός

Η μοναξιά είναι η συμπαντική εξέλιξη ενός οντολογικού προβλήματος για τη διατήρηση του κοινωνικού αποκλεισμού. Ο κοινωνικός αποκλεισμός, από την άλλη, φιγουράρει και δεν συγχωνεύεται - ούτε και συγχωρείται - σε εξελισσόμενες κοινωνίες που αντί να στοχεύουν στη μαζική και ομαδοποιημένη τροφοδότηση ενός συστήματος, φροντίζουν με έντεχνο τρόπο να περιορίζουν και να απομονώνουν τον άνθρωπο υποστηρίζοντας πως κατά αυτό τον τρόπο λειτουργεί περισσότερο ανταγωνιστικά στο βίο του και κυρίως στην εξέλιξη του. Έτσι, λοιπόν, διατηρώντας ένα σύστημα απομόνωσης και αποξένωσης, ο κοινωνικός βίος όλο και διανθίζεται μέσα από την ατομιστική και εγωιστική του στάση σ' ένα κοινωνικό σύστημα το οποίο τελικά καταργείται από την αυτοδιάθεση της ουσιαστικής συντήρησης του, αφού δεν μπορεί να αντεπεξέλθει τελικά αυτόνομα.

δεκαπέντε

Ευτυχώς, οι ερωτευμένοι ελευθερώνονται στο τέλος
κι εμείς δεν τα φυλάμε πια.

χ΄

σαν τους λαγούς στα μάτια μου

με σκέπασαν λευκά τ' αυτιά τους

κι ούτε σεντόνια ακούστηκαν

ούτε κι η μυρωδιά

από τα μικρά της αλφαβήτου
φλεβάρης `15

ψ΄

το σώμα μου το άγυμνο
σε δώδεκα στροφές γυρμένο
ημερολόγιο σκαφτό
στου τοίχου το καρφί

από τα μικρά της αλφαβήτου

φλεβάρης `15

ω΄

να δένομαι με το νερό
να σπάω στα σύννεφα το άσπρο
να γίνομαι ψιλόβροχο
να ονειρεύομαι

από τα μικρά της αλφαβήτου
φλεβάρης `15

σπόροι

Ήρθε ο καιρός να φτιάξουμε τους δικούς μας σπόρους. Κανένας δεν μπορεί να γλυτώσει περισσότερο από το σπόρο που καρπώνεται. Όπως δραστηριοποιούμε την εκκωφαντική

αντανάκλαση και λειτουργεί ειδωλολατρικά, λειτουργούμε κι εμείς σε βάθος χρόνου.

Γιατί άραγε να φτιάχνουμε καινούργιες υποδομές;

Πόσοι είναι αυτοί που στο ακατάλληλο της ώρας δεν μας τηλεφωνούν για να μας χαρακτηρίσουν αγενείς;

Γιατί ακόμα νοσταλγούμε τη γερασμένη μας ηλικία;

Πόσοι είναι αυτοί που στο ακατάλληλο κρεβάτι ξύπνησαν και σήμερα;

να με συγχωρείς

Να με συγχωρείς
για ΄κεινα τα ανορθόγραφα που σημειώνω. Δεν ήταν ούτε από αυστηρότητα, ούτε από τελειομανία, αλλά για την ορθή κατεύθυνση. Τόσο ανεπίδεκτος και τόσο περισσότερη ανασφάλεια που έγραφα μέσα μου σε κάθε μας συνάντηση.

Να με συγχωρείς
που δεν συγχώρεσα τα πιο αποσπώμενα κομμάτια
εκείνα τα συναρμολογούμενα
λες και σε ηχεία μέσα από καλώδια και ηλεκτρικές κινήσεις που οι υδρατμοί λιώνουν και το καυσαέριο σε αποπνικτική υγρασία. Βρεγμένα τα πόδια και τα γόνατα που δε λυγίζουν. Μια μπότα, ένας ντι-τζέι κι ένα σι-ντί. Παπούτσια δίχως τα τακούνια. Ατάραχα και ασυνήθιστα ήσυχα.

Να με συγχωρείς
για ΄κεινα τα ορθογραφημένα τραγούδια που όταν τα σημείωνα εσύ μου έλειπες, όπως κάθε κραυγή που λείπει από το στόμα, όπως κάθε αναπνοή που λείπει από τη μέντα, όπως κάθε σιωπή που λείπει από το σπίτι.

Να με συγχωρείς,
αλλά και το σπίτι ανάποδα γύρισα και τα κεραμίδια δεν έπεσαν και στο χώμα δε λάσπωσαν. Έλειπαν κι εκείνα.  Στη νέα εποχή τους πλέον δεν είχα κεραμίδια.

έζησα

Έζησα στους κήπους τ' άγριο χορτάρι
να φυτρώνει
και τα σπυριά των σπόρων
να γαντζώνει.
Έζησα τον άνθρωπο χωρίς μιλιά
να πολεμάει
χωρίς τα δάχτυλα να κυνηγάει.

Έζησα ανθρώπους στα δυνατά τους γέλια να πονούν,
χωρίς κοιλιά στη μέση να γεννούν.
Έζησα κι εμένα
σε γόρδια κοιλιά δεμένος.

Έζησα, ό,τι κι αν έζησα
σε τάφο από πατρίδα
σε κλήρωση, σε κληρωτίδα.

Έζησα κι εμένα·
ανάμεσα τους, σε ρόδα έζησα. Έκλεινα
το πρόσωπο. Σφράγιζα το δέρμα
κι έμπαινα πάλι στο μπουφάν
με τη διάφανη του σελοφάν.

Έζησα ανθρώπους.
Έζησα δικούς τους τόπους.

Έζησα, όχι
δεν έζησα σε χώρα ελεύθερη·
έβλεπα στα χέρια της τα σίδερα,
στα βλέμματα της φυλακή. Έζησα
ό,τι κι αν έζησα, δεν έζησα εσένα
κι ήμουνα εκεί. Μα εσύ δεν ήσουνα εκεί.
Που είσαι να σε ζήσω; Να τα ζήσουμε μαζί.

Έφτιαξα Χριστόψωμα κι από τη ζύμη
καθώς κόβονταν το αίμα έτρεχε.
Ζυμώθηκε με το νερό και με τ΄αλάτι·
γλυκό για ζάχαρη
κουβάδες μέσα από πηγάδι.

Δεν έζησα εσένα,
αλλά τα καρφιά
-στάχτη τσιγάρου κι ενοχή-.

Έζησα κι εμένα
σώματα που τόση φτώχεια
κι η καρδιά δεν είχε άλλο να κρυώσει.

25η ώρα

Εικοσιτέσσερις ώρες· και μετά;

Η επικάλυψη του θανάτου με φιστίκι βούτυρο

για την αναμονή στον Παράδεισο.

Έξω από χρόνους, αιώνες και ασπίδες.

Καθαρά, άυλα σώματα που γεύονται το πρωινό τους

πριν την καθορισμένη τους θέση.

Η ανάρτηση βασίστηκε στο πρότζεκτ του Γιώργου Ιατρίδη 25η ώρα, αναζητείστε το
εδώ: http://25thhourproject.tumblr.com

φωτογραφία

Συγγνώμη σε μένα;

Σε σένα να λες που πίστεψες στα πίξελ μιας τετράγωνης αφαιρετικής εξουσίας.

γκρίζα τρίχα

Μια γκρίζα τρίχα αρκεί για να σου διαψεύσει
το αθάνατο του χρόνου σου.

Άλλωστε όλα δεν μετρώνται αντίστροφα
μετά από κάθε μας δράση;

Εν αρχή ην η ζωή·
η αγάπη κι ο έρωτας δευτερευούσης σημασίας
και πικρόχολης εν γένει δοκιμασίας
που το ελάχιστο γίνεται σημαντικό
στο ασήμαντο της υστεροφημίας των.

Άλλωστε όλα είναι ο έρωτας ή όχι;

Το ασήμαντο σαν παίρνει έκταση μας κατακλύζει,
μας σπαράζει, μας σαρκώνει,
μας αποδυναμώνει και στο τέλος μας χωματίζει,
όπως κάθε τι που επιστρέφει μετά μανίας
στη φύση του.

Κάθε κλάδι και μάτι.
Κάθε κοιλιά και χώρισμα.
Κάθε σιωπή κι αδράχτι
στου ύπνου μας το δώρισμα.

30.07.2014

ενενήντα βδομάδες

Σήμερα σκεφτόμουν πόσα λάθη μπορεί
να κάνει ένας άνθρωπος και πόσα μαχαίρια
να κρατάει για κόψει από τις ρίζες το κακό.
Σήμερα σκέφτηκα λίγο παραπάνω από χθες, από προχθές
κι απ' όλες εκείνες τις μέρες που κουβαλούσα εύθυμα στην πλάτη μου.
Σαν τσάντα που βάζει και βγάζει βιβλία λες κι είναι σχολιαρόπαιδο.
Σήμερα είδα και μια φωτογραφία.
Έχω γράψει ξανά για τις φωτογραφίες.
Άνοιξα την εαρινή συμφωνία και στη σελίδα 31 σε βρήκα.
Σε υποδέχτηκα ξανά μες στην καρδιά μου.
Θα φταίνε οι θάλασσες που δεν έβγαζες ποτέ από τα μάτια.
Θα φταίει ο ουρανός που σου υποσχέθηκε να τον φοράς για πάντα.
Θα φταίω κι εγώ που θα κολυμπάω στον αέρα μέχρι να μην το θυμηθώ ποτέ ξανά.
Ποτέ ξανά. Άγριες λέξεις.
Κι εγώ ακόμα μετράω τις βδομάδες.

balık

απ' τα παλάτια των πηγών
κύλησε αίμα
και ψάρια γλίστρησαν
να μπουν μέσα
στο ρέμα
-
της μέρας των πηγών
εικοσιπέντε απριλίου 

pierre qui roule n' amasse mousse

Ψάχνοντας για αφορμές καταλήγεις να ψάχνεσαι αριστερά και δεξιά σε βιβλία - μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, ιστορικές αναφορές ακόμα και λεξικά - που θα σε οδηγήσουν στη σωστή έκφραση.

Χθες, ξεκίνησα ένα που βρέθηκε εντελώς τυχαία στα χέρια μου και δεν έχασα την ευκαιρία παρά να το αγοράσω και να το προσθέσω στη συλλογή μου μαζί με τόσα άλλα σουρελαστικά κείμενα.

Σου έχω πει την αδυναμία και το γνωρίζεις. Εκεί που διάβαζα, λοιπόν για τα ιστορικά γεγονότα και τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής και πως ξεκίνησε ο Νταντά και οι πολιτικές πεποιθήσεις των ίδιων των ποιητών, στάθηκα σε μια πρόταση που θα με οδηγούσε σε ένα μονοπάτι που ναι μεν είχα σκεφτεί, αλλά διαβάζοντας το και κοιτώντας το κατά πρόσωπο καταλήγεις να μένεις άναυδος.

Ένα λογοπαίγνιο του Μπρετόν για τον Ρεβερντύ:

«Μου άρεσε ανέκαθεν αυτό το όνομα, Πιερ Ρεβερντύ, στο οποίο θα έπρεπε να είχα  δώσει υποσυνείδητα αυτή την προέκταση: 

πέτρα που δεν κυλάει, πέτρα που χορταριάζει ...».

μ. Παρασκευή.

Κοιμόμουν και ξύπνησα απότομα. Εφιάλτης - κάθε φορά.
Το πένθος αλλάζει μορφή, γιατί ως συναίσθημα είναι το ίδιο - κάθε φορά.
Κάθε φορά σαν πρώτη φορά.

Μεγάλη Παρασκευή. Μεγάλη Προσφορά.
Μεγάλη Προσφορά από Θεό σε Άνθρωπο.
Κι ο άνθρωπος τα ίδια - κάθε φορά.

Πειραματίζομαι για να δω πως η εποχή που τόσο με θέλει μακριά Σου, τόσο σε βρίσκω πιο κοντά μου απ' ό,τι θα ήθελα κι εγώ.

Κάθε φορά - πιο κοντά μου. Κάθε φορά - η ίδια συνθήκη.

Περιφέροντας το Άγιο Σου σώμα, με την ίδια συγκίνηση - κάθε φορά -
Τα ίδια κλειστά μάτια - κάθε φορά -
Τον ίδιο πόνο - κάθε φορά -
Την ίδια συζήτηση - κάθε φορά -
Την ίδια ευχαριστία - κάθε φορά
Η ίδια κατάληξη - κάθε φορά.

Πως θες να δεις την Ανάσταση, αν πρώτα δεν περάσεις από το θάνατο - μια φορά - για πρώτη φορά - ;

21 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Ο Ελύτης διαβάζει Ελύτη | Άξιον Εστί | Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού και κορίτσια ωραία         με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε! Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας         και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε! Φύγανε φύγανε         ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.         Φύγανε και στα μάτια μέσα των βυθών ανερμήνευτος έμεινε ο αστερίας         και στα βάθη μέσα των ματιών ανεπίδοτο έμεινε το ηλιοβασίλεμα! Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα.         Τείχισε τις πλευρές του κόσμου και από το μέρος τ' ουρανού σήκωσε τις εννέα επάλξεις         και στην πλάκα επάνω του βωμού σφαγίασε το σώμα τους φρουρούς πολλούς έστησε στις εξόδους.         Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα. Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού         και κορίτσια ωραία με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!         Πουλιά το βάρος της καρδίας μας ψηλά μηδενίζοντας και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!         Φύγανε φύγανε ο Μαΐστρος με το μυτερό του σάνταλο         και ο Γραίγος ο ασυλλόγιστος με τα λοξά του κόκκινα πανιά. Φύγανε         και βαθιά κάτω απ' το χώμα συννέφιασε ανεβάζοντας χαλίκι μαύρο         και βροντές, η οργή των νεκρών και αργά στον άνεμο τρίζοντας         εγυρίσανε πάλι με το στήθος μπροστά φοβερά, των βράχων τ' αγάλματα!                                               Άξιον Εστί, 1959 Στο μουσικό αρχείο ακούγεται το ορχηστρικό Θέμα: Ναοί στο σχήμα του Ουρανού από το άλμπουμ «Άξιον Εστί» που κυκλοφόρησε το 1964.  *Η μίξη έγινε από μένα τον ίδιο σαν μια αναφορά στην 21η Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

σάββατο

Για όσα θα προσέφερα
τη νύχτα πριν από τη μέρα
σε χρόνους ανοιχτούς που έφερα
ταξίδευα·
σε χρόνο πάνω απ' τον αέρα

Για όσα θα ικέτευα
χρυσό σπαθί μαζί με ρόδι
το κόκκινο κρασί που γεύτηκα
σου το ΄δωσα
από της λευτεριάς το πόδι

Σάββατο ήταν μέρα
ήταν μια μέρα γιορτινή
Σάββατο βρήκα στη σπορά
πεσμένο κόκκινο κρασί

Σάββατο ήταν μέρα
ήταν μια μέρα των ψυχών
Σάββατο βρήκα προσφορά
της νύχτας άγνωστων ευχών

23.02.2014