ο φάρος της οδού χαλκέων

Κάποιο φωτάκι στα μισά ν' αργοσβήνει

λες και το χάλασε στο χιόνι ο χειμώνας

σε μια αλληγορία ο φόβος με αφήνει

κι αν σ' αγαπούσα έχει περάσει κι ο αιώνας

Κάθε μου νιότη να περνά

στα λιγοστά της τα φανάρια

Εκείνο που φωτίζει

μου γράφει ακόμα

Κι όπως γυρνώ απ΄ της στιγμής

των άλογων τα χαλινάρια

τ' αμάξια τους φροντίζει 

ένα άλλο σώμα

Φωτάκι εδώ, φωτάκι εκεί

στα χρώματα ο ήχος να χτυπάει

Φωτάκι εδώ, φωτάκι εκεί
στον ίδιο προορισμό η αγάπη πάει

Κάποιο φωτάκι της οδού που μεγαλώνει

άνθρωποι παίρνουν το μετρό  της λεωφόρου

μες στις παλάμες τους η μέρα με οθόνη

να γράφεται στο κύμα κάποιου ιστιοφόρου

τελευταίος εγώ

Τα βιβλία σου ρίχνω
τις φωτιές τους να βλέπεις.
Πόσο ακόμα να δείχνω
τελευταίος εγώ; 

το σύνορο

Το σύνορο του ανθρώπου,

το εγώ του.

Δεν κοίταζε πιο πέρα απ΄τ' όριο του.

Πάντοτε έτρεμε μες στο εγώ του

το σύνορο του ανθρώπου,

το εγώ του.

από τον κύκλο στίχων: «Οι Πιστοί»,

Αύγουστος ΄15

βολ_1_σάμμερ

Όσοι αναγνωρίζουν το καλοκαίρι,

συμπονούν και τη μελαγχολία του.

δυο κουπιά

Στη βάρκα μου είχα δυο κουπιά

δεμένα στα αριστερά.

Είχα κι ένα δοκάρι.

Τα δίχτυα τα ‘πιανε η στεριά

στη λεωφόρο του ψαρά

που ‘χε κι ένα φουλάρι.

ας είναι ύμνος

Ας είναι ύμνος του καλοκαιριού
και σάλπα έξω απ΄ τα νερά

σε βάφτισα στου ήλιου τις κλωστές

να θηλυκώνεις τη στεριά
στεριά, στεριά και λησμονείς
το δερματόχτιστο φιλί

η μεσοτοιχία

Για να φιλέψεις τους Πιλάτες

έχτισε ο χρόνος μια μεσοτοιχία

Απ´ τη μεριά μας οι εργάτες

κι απ´ τη γωνιά τους στέρεο ηχεία

Θοδωρής Βουτσικάκης - Ο γάμος (Χ. Γκατζόφλιας - Λ. Αντωνιάδης)

Το δεύτερο τραγούδι "Ο γάμος" με ερμηνευτή το Θοδωρή Βουτσικάκη
των Χάρη Γκατζόφλια και Λάζαρου Αντωνιάδη 

από το βιβλίο cd "Στων Άγιων τα νερά".

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μετρονόμος.

Πάνος Ζώης - Η αυλή (Χ. Γκατζόφλιας - Λ. Αντωνιάδης) - Official Audio Re...

Το πρώτο τραγούδι "Η Αυλή", 

από το βιβλίο cd "Στων Άγιων τα νερά",

με ερμηνευτή τον Πάνο Ζώη, κυκλοφορεί επίσημα από την 1η Μαΐου.

Το βιβλίο cd θα κυκλοφορήσει στα μέσα Μαΐου

από τις Εκδόσεις Μετρονόμος.

Artwork - Φωτογράφηση: Ζαχαρίας - Ραφαήλ Σεφερίδης (Zack Sef Photography)

τσαλακωμένη στεριά

ο ουρανός δε φτάνει
εκείνον που 'χει νικηθεί

προσφορά και ζήτηση

Προϊόν σε προσφορά και ζήτηση
- αυτό είμαστε - ένα ράφι για τον καθένα μας.

τα παιδιά

μα τι αλλόκοτα παιδιά

υποταγμένα και γυμνά

πόσα απ' αυτά στη γειτονιά

θα βρουν ακόμη μια θηλιά
για μένα

31 γενάρη του '11

πυροσβέστης

Κύμα μαγνητικό στα πόδια φτάνει

με μια ποδιά στα χέρια ολόγυρα και στην άκρια τα δάχτυλα·

δίλημμα

φέρε το κεφάλι σου
κρατάω μαχαίρι και ψαλίδι
ποιο θέλεις απ' τα δύο
διάλεξε

το πρόσωπο σου είδα

Το πρόσωπό σου είδα

και τ' όνομα σου ψέλλισα

οι κατακτητές

Και γράμμα - γράμμα έφτανε

στην άκρη της πλευράς

όλα τα γράμματα μια συλλογή

για να θυμάμαι

γενάρης του ΄16

το στήθος σου ήτανε παράθυρο (τα καρφιά)

Το στήθος σου ήτανε παράθυρο

να βλέπω τη ζωή από το τζάμι

γυμνές δεξιώσεις

Στις γυμνές δεξιώσεις

θα χωράω σ' ένα ψέμα

που στο δέρμα θα εξισώνει

τη λανθασμένη πλευρά

τα μεσημέρια

Τα μεσημέρια μάς ϕυλάνε μια μελαγχολία
όπως στριμώχνονται τα έπιπλα με θράσος
καθίσματα απ' οξιά, απόλυτα απαλά και λεία
δε μοιάζουν με τα δέντρα που άϕησαν στο δάσος

ακουστικά

Φοράει η νύχτα μουσική

κι εγώ μαζί της τρέχω

Στ’ ακουστικά η υπερβολή

στων Άγιων τα νερά

άγριοι λαγοί

Δώδεκα γυρτοί στα μάτια άγριοι λαγοί

σ΄ όνειρα λευκά που η αφή τούς οδηγεί

αφρός

Έλα να δεις τον αφρό

πως χυμάει από το ποτήρι

στις σκάλες

Στις σκάλες όπου έβρεχε
και χιόνιζε και μ' έπνιγε
μια παράλληλη ως τώρα εποχή

εκρήγνυται η αγάπη;

Έκρηξη θυμού ή αγάπης. Όπως και να ΄χει, οι άνθρωποι σφάλματα είμαστε. Από ένα λάθος πιάσαμε γη κι από ένα λάθος πάλι ουρανό.

οι μέρες

Οι μέρες που περνάνε δεν αντέχουν σωτηρία
και τρέχουν οι αριθμοί να πνίξουν τα προσκέϕαλα τους

γραβάτα

κάθε λαιμός και κόμπος
στο σώμα μου ο δείκτης του φαλλού

δεκατέσσερα

Γίναμε μαργαρίτες, αντί να τις πιούμε.

μεσοτοιχία

να βγάλω το καρφί απ' την τρύπα
να δω τη διπλανή ζωή μου

θέατρο_πρόβες

με τους Μέλα Γεροφώτη, Πάνο Ζώη και Νόνικα Μαλκουτζή
Μουσική: Χάρης Γκατζόφλιας  -  Στίχοι: Λάζαρος Αντωνιάδης
Άλμπουμ: Στων Άγιων τα νερά

Θέατρο_πρόβες των Χ. Γκατζόφλια - Λ. Αντωνιάδη με τους Μ. Γεροφώτη, Π. Ζώη, Ν. Μαλκουτζή
Θέατρο _ πρόβες _ Μέλα Γεροφώτη, Panos Zois & Nonika MalkoutziΜουσική: Harris Gkatzoflias _ Στίχοι: Lazaros AntoniadisΆλμπουμ: Στων Άγιων τα νεράΕιδικά γραμμένο για την παράσταση ΣΑΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!
Δημοσιεύτηκε από Lazaros Antoniadis στις Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

η αυλή

Στην αυλή είχα αφήσει μια στρατιά

μ’ όπλα οπλισμένη

για να μου ανθίζει Αύγουστο η Μυρτιά

η λαμπαδιασμένη

σειρά δεν έχει

Σειρά δεν έχει ο Θάνατος

για όσο μένει το αθάνατο

και πέμπτη Κυριακή

σε ένα μήνα που το έλα του

δεν πήγε για να φτάσει ως εκεί.

βαφτίστηκε Ειρήνη

Ο πόλεμος δεν σταμάτησε ποτέ, μωρό μου. Η Ειρήνη δε βαφτίστηκε σε κολυμπήθρα. Αεροβάφτισμα μετά τη γέννα. Κινδύνευαν, λένε, να χαθεί.  

τα πιστόλια

τ' αγόρια που δεν έχουνε φωνή
τρέμουν τα δάχτυλα τους· ο φόβος τρέμει
               ποιος φόβος να νικήσει το ληστή;

όποιος ανοίγει την καρδιά,

εκείνος πρώτος φεύγει

                μ' άδεια πιστόλια σε καιρό.

ο φελλός

μια που έσκασε ο φελλός 
και μια που γεύτηκα τη θάλασσα του·

μιμήθηκα την άγκυρα

                                                                     και κολύμπησα στα λόγια του Ελύτη

χώμα η καρδιά

τα δέντρα λιγοστά
μες στου Φθινόπωρου τα φύλλα
μια βελανιδιά
μυρίζει πέτρα η καρδιά
δεν είναι καν ιδανικά
ούτε μεγαλοπιάστηκα για μια παρτίδα

από τη συλλογή στίχων «ο εργένης κι ο καλόγερος»,
σεπτέμβρης `15

ισορροπία

Προσπαθούσα να εξηγήσω πως χάνοντας κάθε τόσο το χιούμορ μου, το συμπλήρωνα λίγο από το συναίσθημα μου. Έφτιαχνα την ισορροπία μου χωρίς να ξέρω αν γέρνω κάπου περισσότερο ή λιγότερο. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να γέρνω χωρίς να αντιλαμβάνομαι το κόστος. Κάτι σαν πραγματικό ουσιαστικό. Κάτι σαν άνθρωπος ή ζώο. Τα ουσιαστικά γέρνουν ή γερνούν σε παρωδίες.

Για να προστατευτώ μου επιτέθηκα.
                             Τι δίκαιος συμβιβασμός η αυτοεπίθεση!

σ3x

Πόσους ανθρώπους χωράει η μνήμη σου;

το περίπτερο

Χωνεύω ακόμα το νερό που ήπια
και συνεχίζω να πίνω. Ούτε ανθρακικό

t?οπιο_

Από σαρκίο σκαλιστό
μες στου νου την ολέθρια καταδίκη
τόσο αχνιστά που σκορπάει ο άνεμος

δαμάσκηνα

Η εικόνα του ανθρώπου
που δε με έγδυσε,

κοινωνικός αποκλεισμός

Η μοναξιά είναι η συμπαντική εξέλιξη ενός οντολογικού προβλήματος για τη διατήρηση του κοινωνικού αποκλεισμού. Ο κοινωνικός αποκλεισμός, από την άλλη, φιγουράρει και δεν συγχωνεύεται - ούτε και συγχωρείται - σε εξελισσόμενες κοινωνίες που αντί να στοχεύουν στη μαζική και ομαδοποιημένη τροφοδότηση ενός συστήματος, φροντίζουν με έντεχνο τρόπο να περιορίζουν και να απομονώνουν τον άνθρωπο υποστηρίζοντας πως κατά αυτό τον τρόπο λειτουργεί περισσότερο ανταγωνιστικά στο βίο του και κυρίως στην εξέλιξη του. Έτσι, λοιπόν, διατηρώντας ένα σύστημα απομόνωσης και αποξένωσης, ο κοινωνικός βίος όλο και διανθίζεται μέσα από την ατομιστική και εγωιστική του στάση σ' ένα κοινωνικό σύστημα το οποίο τελικά καταργείται από την αυτοδιάθεση της ουσιαστικής συντήρησης του, αφού δεν μπορεί να αντεπεξέλθει τελικά αυτόνομα.

δεκαπέντε

Ευτυχώς, οι ερωτευμένοι ελευθερώνονται στο τέλος
κι εμείς δεν τα φυλάμε πια.

χ΄

σαν τους λαγούς στα μάτια μου

με σκέπασαν λευκά τ' αυτιά τους

κι ούτε σεντόνια ακούστηκαν

ούτε κι η μυρωδιά

από τα μικρά της αλφαβήτου
φλεβάρης `15

ψ΄

το σώμα μου το άγυμνο
σε δώδεκα στροφές γυρμένο
ημερολόγιο σκαφτό
στου τοίχου το καρφί

από τα μικρά της αλφαβήτου

φλεβάρης `15

ω΄

να δένομαι με το νερό
να σπάω στα σύννεφα το άσπρο
να γίνομαι ψιλόβροχο
να ονειρεύομαι

από τα μικρά της αλφαβήτου
φλεβάρης `15

σπόροι

Ήρθε ο καιρός να φτιάξουμε τους δικούς μας σπόρους. Κανένας δεν μπορεί να γλυτώσει περισσότερο από το σπόρο που καρπώνεται. Όπως δραστηριοποιούμε την εκκωφαντική

αντανάκλαση και λειτουργεί ειδωλολατρικά, λειτουργούμε κι εμείς σε βάθος χρόνου.

Γιατί άραγε να φτιάχνουμε καινούργιες υποδομές;

Πόσοι είναι αυτοί που στο ακατάλληλο της ώρας δεν μας τηλεφωνούν για να μας χαρακτηρίσουν αγενείς;

Γιατί ακόμα νοσταλγούμε τη γερασμένη μας ηλικία;

Πόσοι είναι αυτοί που στο ακατάλληλο κρεβάτι ξύπνησαν και σήμερα;

να με συγχωρείς

Να με συγχωρείς
για ΄κεινα τα ανορθόγραφα που σημειώνω. Δεν ήταν ούτε από αυστηρότητα, ούτε από τελειομανία, αλλά για την ορθή κατεύθυνση. Τόσο ανεπίδεκτος και τόσο περισσότερη ανασφάλεια που έγραφα μέσα μου σε κάθε μας συνάντηση.

Να με συγχωρείς
που δεν συγχώρεσα τα πιο αποσπώμενα κομμάτια
εκείνα τα συναρμολογούμενα
λες και σε ηχεία μέσα από καλώδια και ηλεκτρικές κινήσεις που οι υδρατμοί λιώνουν και το καυσαέριο σε αποπνικτική υγρασία. Βρεγμένα τα πόδια και τα γόνατα που δε λυγίζουν. Μια μπότα, ένας ντι-τζέι κι ένα σι-ντί. Παπούτσια δίχως τα τακούνια. Ατάραχα και ασυνήθιστα ήσυχα.

Να με συγχωρείς
για ΄κεινα τα ορθογραφημένα τραγούδια που όταν τα σημείωνα εσύ μου έλειπες, όπως κάθε κραυγή που λείπει από το στόμα, όπως κάθε αναπνοή που λείπει από τη μέντα, όπως κάθε σιωπή που λείπει από το σπίτι.

Να με συγχωρείς,
αλλά και το σπίτι ανάποδα γύρισα και τα κεραμίδια δεν έπεσαν και στο χώμα δε λάσπωσαν. Έλειπαν κι εκείνα.  Στη νέα εποχή τους πλέον δεν είχα κεραμίδια.

έζησα

Έζησα στους κήπους τ' άγριο χορτάρι
να φυτρώνει
και τα σπυριά των σπόρων
να γαντζώνει.
Έζησα τον άνθρωπο χωρίς μιλιά
να πολεμάει
χωρίς τα δάχτυλα να κυνηγάει.

Έζησα ανθρώπους στα δυνατά τους γέλια να πονούν,
χωρίς κοιλιά στη μέση να γεννούν.
Έζησα κι εμένα
σε γόρδια κοιλιά δεμένος.

Έζησα, ό,τι κι αν έζησα
σε τάφο από πατρίδα
σε κλήρωση, σε κληρωτίδα.

Έζησα κι εμένα·
ανάμεσα τους, σε ρόδα έζησα. Έκλεινα
το πρόσωπο. Σφράγιζα το δέρμα
κι έμπαινα πάλι στο μπουφάν
με τη διάφανη του σελοφάν.

Έζησα ανθρώπους.
Έζησα δικούς τους τόπους.

Έζησα, όχι
δεν έζησα σε χώρα ελεύθερη·
έβλεπα στα χέρια της τα σίδερα,
στα βλέμματα της φυλακή. Έζησα
ό,τι κι αν έζησα, δεν έζησα εσένα
κι ήμουνα εκεί. Μα εσύ δεν ήσουνα εκεί.
Που είσαι να σε ζήσω; Να τα ζήσουμε μαζί.

Έφτιαξα Χριστόψωμα κι από τη ζύμη
καθώς κόβονταν το αίμα έτρεχε.
Ζυμώθηκε με το νερό και με τ΄αλάτι·
γλυκό για ζάχαρη
κουβάδες μέσα από πηγάδι.

Δεν έζησα εσένα,
αλλά τα καρφιά
-στάχτη τσιγάρου κι ενοχή-.

Έζησα κι εμένα
σώματα που τόση φτώχεια
κι η καρδιά δεν είχε άλλο να κρυώσει.